?”
“ของดีค่ะ ช่วยถ่ายของลงจากรถที” ติงหนิงยิ้มลึกลับ ก่อนเริ่มขนท่อนไม้ลงมา ท่อนไม้เหล่านี้ไม่หนา มีความหนาราวๆ แขน ทว่าจำนวนไม่น้อยเลย ถ้าผู้ชายยกเดาว่าต้องใช้แรงบ้าง เ เด็กสาวหรือ…นั่นยากเกินไป
ฟางเจิ้งรีบเข้ามาช่วย คนขับรถก็ช่วยเช่นกัน พวกเขาช่วยกันอยู่นานถึงย้ายไม้ทั้งหมดไปที่ชายหาดได้ จากนั้นติงหนิงจ่ายเงินคนขับรถแล้วส่งเขากลับไป
ติงหนิงมองท่อนไม้บนพื้นพลางหอบหายใจแรง เสื้อเชิ้ตสีขาวกลายเป็นสีดำไปนานแล้ว มือและใบหน้าสกปรก เธอฝืนยิ้มบอกว่า “ถ้ารู้ว่าเหนื่อยขนาดนี้ ฉันน่าจะเปลี่ยนแผนให้เบากว่านี หน่อย ไม่ไหว หวังหลุนต้องเลี้ยงข้าวฉันมื้อใหญ่!”
ฟางเจิ้งหัวเราะแห้งๆ “สีกา เอาไม้พวกนี้มาทำอะไร?”
“เอามาสร้างแบบค่ะ มาช่วยที จะต่อไม้พวกนี้เป็นคำว่า LOVE แล้วก็มีรูปหัวใจด้วย” ติงหนิงพูดจบก็สูดลมหายใจเข้าลึก เริ่มทำงานต่อ
ฟางเจิ้งจนปัญญา ได้แต่ช่วยงานต่อ เพียงแต่สองคนไม่เห็นว่ามีเจ้าตัวเล็กกำลังนั่งยองอยู่ตรงมุม ถือบันทึกประจำวันเล่มหนึ่งอ่านอย่างออกรส…
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุด
