ก็วางเสร็จ ติงหนิงเหนื่อยจนนอนแผ่บนทรายไม่อยากขยับตัวแล้ว หนังตายกขึ้นเล็กน้อย มองฟางเจิ้งพลางว่า “หลวงพี่ ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมตัวท่านสะอาดแบบนี้ล ล่ะ ฉันรู้สึกว่าฉันสกปรกจนจะกลายเป็นหมาอยู่แล้ว!”
สิ้นเสียง สุนัขพันธุ์ซามอยด์สีขาวตัวหนึ่งวิ่งผ่าน ขนสีขาวทั้งตัวราวกับหิมะ…
ฟางเจิ้งมองสุนัขซามอยด์วิ่งผ่านแล้วมองติงหนิงอีกครั้ง ติงหนิงกลอกตามองบน พูดเสียงสะอื้นไห้ “สกปรกกว่าหมาอีก ฮือ…”
ฟางเจิ้งพลันขำเด็กสาวคนนี้ เขานั่งลงข้างติงหนิง “สีกา ตอนนี้เราจะทำอะไรกัน?”
“ตอนนี้เหรอ รอค่ะ รอฟ้ามืด พวกเขากินข้าวเย็นแล้วก็น่าจะมา” ติงหนิงกล่าว
“เอ่อ รอนานขนาดนั้นเลย?” ฟางเจิ้งงุนงง เดิมทีคิดว่าจะได้เริ่มแล้ว
ติงหนิงยิ้มเฝื่อนๆ “จะเร็วอย่างนั้นได้ไงคะ หลวงพี่ ท่านหิวเหรอ? ถ้าหิวฉันจะสั่งอะไรมาให้กิน เอ่อ…กินเสร็จแล้วตอนเย็นฉันจะเลี้ยงพวกท่านมื้อใหญ่เลย”
ฟางเจิ้งถามอย่างไม่เข้าใจ “สีกาจะเฝ้าอยู่ตรงนี้ตลอดเลย?”
“แน่นอนค่ะ ไม่รู้ว่าพวกเขาจะมาเมื่อไร ถ้ามาแล้วฉันไม่ส่งสัญญาณให้เขา เขาจะไม่รู้เลยว่าจัดแผนการไว้ตรงไหน นั่นน่ะเท่ากับเสียเวลาเปล่า” ติงหนิงตอบ
ฟางเจิ
