้งหมดคำจะพูดอีกครั้ง เด็กสาวดีกับเด็กหนุ่มเกินไปหน่อยแล้วล่ะมั้ง นี่คือเพื่อนกันหรือ? ดีกว่าเพื่อนปกติอีก? อย่างน้อยตอนฟางเจิ้งเรียนหนังสือก็ไม่มีเพื่อนแบบนี้ ไม่ว่าหญ ญิงหรือชายก็ไม่มี เขามองติงหนิงที่นอนแผ่อยู่ตรงนั้น เหนื่อยหอบหายใจแรงพลางเกิดความอิจฉาหวังหลุนอยู่ในใจอย่างยิ่ง ชีวิตคนเรามีคนรู้ใจแบบนี้ได้ เดาว่าก็คุ้มค่าไปเสียทุกอย่ างแล้วนี่? อย่างน้อยนี่ก็คือสิ่งที่ฟางเจิ้งต้องการ เด็กสาวที่ไม่ได้สวยเป็นพิเศษ เด็กสาวที่จริงใจกับตน ตัวเองก็ดีกับเธอเช่นกัน สองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแบบเรียบง่าย
“หลวงพี่ ท่านสั่งอาหารสิ อยากกินอะไรก็สั่งเลย” ติงหนิงหยิบมือถือมา
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “อาตมายังไม่หิว ค่อยกินตอนเย็นด้วยกันเถอะ”
ทันใดนั้นเอง เด็กแดงโพล่งขึ้นมา “อาจารย์ ท่านมานี่หน่อย!”
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้น ก็เพิ่งนึกออกว่าตนยังมีลูกศิษย์กินล้างกินผลาญอยู่อีกคน! เมื่อครู่ตอนทำงานไม่เห็นหน้า ตอนนี้โผล่หัวมาแล้ว! มีอย่างที่ไหนกัน เห็นอาจารย์ทำงาน แต่ตัวเอง
