วิ่งหนีไปสบายอยู่ข้างๆ ฟางเจิ้งตรึกตรองว่าถึงเวลาที่ต้องฝึกหัตถ์พลังนักรบโพธิสัตว์กับศีรษะเด็กแดงแล้ว แม้อาจจะไม่มีประโยชน์ แต่ก็ได้ระบายโทสะ!
ฟางเจิ้งยิ้มให้ติงหนิง “สีกา อาตมาจะไปดูหน่อย มีเรื่องอะไรก็เรียกอาตมาแล้วกัน” ว่าจบก็เดินไป
ติงหนิงมองแผ่นหลังฟางเจิ้ง นัยน์ตามีความปีติยินดีและซาบซึ้งใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ เธอรู้ดีว่าเงินติดตัวเธอไม่พอแล้ว ความจริงเธอกับหวังหลุนไม่ถือว่าเป็นคนมีเงิน อย่างน้อยตอน นนี้ก็ไม่นับ! เงินของทั้งสองคือเงินที่บุพการีให้มา สะสมมาเกือบครึ่งปีถึงมีเก็บในทุกวันนี้ ทว่าปัญหามาแล้ว พวกเขามีเงินพอแค่วางแผน ส่วนการย้ายไม้อะไรพวกนี้จ้างคนงานไม่ไหว ว วันนี้ถ้าไม่ได้ฟางเจิ้งช่วย เธอคิดว่าคงได้ตายบนชายหาดแน่…
ตอนนี้ค่าแรงคนแพงเท่าไร ติงหนิงรู้ดี ข้าวราดแกงอาหารเจจะจ้างแรงงานที่ยอมแบกรับความลำบากและคำบ่นแบบนี้ได้หรือ? เห็นได้ชัดว่าไม่มีทาง…ติงหนิงเลยคำนวณว่าในกระเป๋าตัวเองมีเงิ นเหลือ
