เท่าไร ส่วนเงินที่ได้จากหวังหลุนเมื่อตอนกลางวันก็ใช้ซื้อไม้ จ้างรถ จ้างคนขึ้นของไปแล้ว…
พอนึกถึงกระเป๋าเงินที่ว่างเปล่า ติงหนิงก็ต้องหมดแรงอีกครั้ง
“จิ้งซิน เมื่อกี้นายไปไหนมา?” ฟางเจิ้งเดินเข้าไปอย่างคันไม้คันมือ
เด็กแดงทำท่าทางลับๆ ล่อๆ เห็นฟางเจิ้งเดินเข้ามาแบบนี้ก็รู้ว่ากำลังจะถูกอัด จึงรีบพูด “อาจารย์ ท่านอย่าเพิ่งโกรธ ข้าจะบอกท่านว่าข้าพบความลับที่ยิ่งใหญ่!”
“อ้อ? ความลับยิ่งใหญ่? ความลับอะไร พูดมา ถ้าพูดดีอาจารย์จะให้นายสองฝ่ามือ” ฟางเจิ้งเอ่ย
เด็กแดงพูดไม่ออก ไอ้สารเลวหัวโล้นนี่ทำไมไม่ชอบถูกเอาเปรียบอะไรแบบนี้! ทว่าเด็กแดงมองติงหนิงแวบหนึ่ง ก่อนละทิ้งความคิดจะเถียงกับฟางเจิ้งไป “อาจารย์ พี่ติงหนิงกับหวังหลุนนั่ นเป็นสหายที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย”
ฟางเจิ้งบอก “อาตมามองออก ไม่อย่างนั้นคงไม่เกี่ยวพันแน่นแฟ้นขนาดนี้ หวังหลุนจีบผู้หญิง ติงหนิงยังวิ่งวุ่นไปทั่ว”
เด็กแดงเอ่ยต่อ “ปัญหาคือ พี่ติงหนิงชอบหวังหลุนนั่นมาตลอดเลย!”
ฟางเจิ้งงุนงง “อะไรนะ?” ก่อนพลันตบเข้าที่หน้าผาก นึกถึงการแสดงออกของติงหนิง นี่ไม่ใช่ว่ามีเหาอยู่บนหัวตนและเห็นๆ กันอย
