ติงหนิงเล่นจบหนึ่งเพลงก็มีเสียงปรบมือดังขึ้น เธอแสดงความเคารพไปรอบๆ อย่างมีมารยาท ส่วนเด็กชายส่งเงินให้อย่างใจกว้าง เป็นธนบัตรสีแดงปึกเล็ก
ตอนนี้เอง นางฟ้าเอ่ยขึ้นว่า “ไม่คู่ควรกับเงินมากขนาดนี้เลย คุณเล่นได้แข็งมาก น่าจะเพิ่งเคยเล่นครั้งแรกใช่ไหม?”
ติงหนิงอึ้งไป นางฟ้ากล่าวต่อว่า “คุณตั้งใจเล่นมาก แต่ให้เงินคุณมากขนาดนี้มันไม่เหมาะสม คุณหยิบไปเองแล้วกัน…”
ติงหนิงพลันหน้าแดง เหมือนจะมีโลหิตหยดลงมาแล้ว ทว่ายังคงพยายามยิ้ม “เพิ่งเรียนมาไม่นานจริงๆ ครับ ไม่นึกเลยว่าคุณผู้หญิงจะเป็นผู้เชี่ยวชาญ”
“ไม่เท่าไรหรอกค่ะ ฉันเรียนไวโอลินมาห้าปี ฟังยังพอได้ แต่ถ้าเล่นก็ยังจับจุดสำคัญไม่ได้เหมือนกัน” เธอกล่าว
ติงหนิงหน้าแดงกว่าเดิม เด็กหนุ่มพูดขึ้นตอนนี้เอง “จะพูดแบบนี้ไม่ได้นะ เพราะไม่เพราะไม่ได้อยู่ที่เขาเล่นยังไง แต่อยู่ที่คนฟังเป็นยังไง ผมคิดว่ามันคุ้มราคานี้แล้ว” เด็ก กหนุ่มพูดจบก็ยัดเงินใส่มือติงหนิง ก่อนเอ่ย “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว คุณไปได้ครับ”
ติงหนิงมองเงินในมืออย่างเก้ๆ กังๆ พยักหน้าและหมุนตัวเดินไป ฟางเจิ้งเห็นว่าในวินาทีนั้นติงหน
