ิงร้องไห้!
เด็กแดงขมวดคิ้ว “นี่มันเกินไปหน่อยหรือไม่…”
“เธอเหมือนจะร้องไห้ด้วยความดีใจ…” ฟางเจิ้งว่า
เด็กแดงขยับเข้าไปดูใกล้ๆ เหมือนจะเป็นแบบนั้นจริงๆ! จึงพูดด้วยสีหน้าฉงน “อาจารย์ เจ้านี่บ้าไปแล้ว…”
โป๊ก!
ฟางเจิ้งเขกหัวไปทีหนึ่ง “สมองอย่างนายอย่าคิดจะสึกเลย สึกไปก็เป็นโสด”
“ใครบอก? มารดาข้าเตรียมไว้ให้สามพันคน…เอ่อ อาจารย์ ข้าไม่ได้พูดอะไรนะ” เด็กแดงยังอยากเถียงอีก ต่อมาเห็นฟางเจิ้งทำหน้าตาเหี้ยมโหด เหมือนถ้านายกล้ารังแกหมาโสดฉันก็จะรังแก กนาย จึงหุบปากในฉับพลัน
“อาจารย์ ตอนนี้จะไปไหน?” เด็กแดงถาม
ฟางเจิ้งมองเด็กหนุ่มกับนางฟ้าของเขาแวบหนึ่ง หัวข้อสนทนาของสองคนเปลี่ยนกลับไปแล้ว คุยกันเรื่องที่ฟางเจิ้งไม่สนใจ แต่จะเห็นได้ชัดว่าเด็กหนุ่มเป็นฝ่ายเริ่มรุกก่อนมาก ส่วนนาง งฟ้าของเขายังยิ้มตอบอย่างนุ่มนวลตลอด ไม่รู้ว่าสนใจจริงๆ หรือไม่
ฟางเจิ้งส่ายหน้า ลากเด็กแดงออกไป พวกเขาสองคนเฝ้าเสื้อผ้าให้ติงหนิง ถ้าติงหนิงออกไปแล้วหาไม่เจอ อาจจะแจ้งตำรวจว่าพวกเขาสองคนขโมยเสื้อผ้าก็ได้…
คนทั้งสองวิ่งเร็ว ติง
