หนิงเดินช้า พวกเขาออกมาแล้วติงหนิงถึงเพิ่งเดินตามออกมา ฟางเจิ้งยกเลิกความฝันยามต้มข้าวฟ่าง ติงหนิงพลันเห็นสองคนหันหน้ามา จึงเช็ดๆ หน้า วิ่งเข้ามาพร้อม มรอยยิ้มอ่อนโยน “โอ้ย ข้างนอกสบาย ข้างในหนาวนิดๆ เสื้อผ้าฉันล่ะ?”
เห็นท่าทางติงหนิงแบบนี้ เด็กแดงไม่สบายใจนิดๆ จึงถาม “การแสดงของสีกาเป็นยังไงบ้าง?”
“แน่นอนว่าต้องสุดยอด! แต่ว่ายังต้องฝึกฝนอย่างหนัก น่าเสียดาย…” ติงหนิงพูดถึงตรงนี้ นัยน์ตามีประกายหม่นวูบผ่าน จากนั้นยิ้มแล้วหยิบเสื้อผ้าวิ่งออกไป
เด็กแดงมองแผ่นหลังของติงหนิงพลางเอ่ยด้วยความสับสน “อาจารย์ นางดีใจหรือว่าเสียใจกันแน่ เหตุใดข้ามองไม่เข้าใจ?”
ฟางเจิ้งประนมสองมือ “อมิตาพุทธ…”
“อาจารย์ เราพูดกันแบบจริงจังได้หรือไม่ ท่านบอกคำตอบข้ามาเลยได้หรือไม่?” เด็กแดงเอ่ยอย่างไม่ชอบใจ
“อาจารย์…ไม่รู้!” ฟางเจิ้งยิ้มเจื่อน เขาก็พบว่าความคิดของเด็กสาวเรียบง่าย คาดเดาไม่ได้เลย
เด็กแดงเหลือบตามองบน “อาจารย์ ดูแล้วท่านก็อย่าสึกเลย ท่านสึกมาก็คงหาภรรยาไม่ได้”
ฟางเจิ้งพูดไม่ออก
ไม่นานนักติงหนิงก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ จากนั้นลากฟางเจิ้งกับเด็กแดงมา “ไปเถอะ เปลี่ยน
