ว่ายไปมา พอเห็นคนเข้ามาจึงโผล่หัวออกมาทำหน้าตาประหลาดใจ
เมื่อติงหนิงเข้ามา คนคนนั้นมองมาพอดี พูดยิ้มๆ ว่า “ติงหนิงมาแล้วเหรอ ถ้าเธอไม่มาฉันจะคิดว่าไม่มาแล้วนะ สองท่านนี้คือ?”
“เพื่อนฉันเอง ท่านนี้คือหลวงพี่ฟางเจิ้ง ส่วนท่านนี้ เอ่อ…ศิษย์เขา เณรน้อยจิ้งซิน” ติงหนิงแนะนำทันที “นี่เพื่อนฉันค่ะ ครูฝึกหาน ปลาโลมาที่เขาฝึกเก่งมากเลย”
เด็กแดงหัวเราะแห้งๆ สองครั้ง ดูไม่พอใจกับคำว่าน้อยนั่นอย่างชัดเจน ทว่าไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้ไม่สร้างปัญหาจะดีกว่า
ฟางเจิ้งเห็นดังนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย นานวันเข้าเด็กแดงยิ่งคิดเผื่อคนอื่นมากขึ้นเรื่อยๆ นี่นับเป็นเรื่องดี
ติงหนิงพูด “ครูฝึกหาน ฉันให้คนส่งของมาให้ ได้รึยัง?”
“ส่งมาแล้ว วางตรงนู้นน่ะ แต่ฉันจะบอกเธอไว้ว่าครั้งนี้ต้องแอบทำนะ ให้ใครรู้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะเป็นปัญหา” ครูฝึกหานกำชับ
“โธ่ รู้แล้วน่า วางใจเถอะ” ติงหนิงรีบขานรับ ผลักครูฝึกหานเดินไป
ติงหนิงวิ่งกลับมาพร้อมกอดกล่องใหญ่มาด้วย “หลวงพี่ฟางเจิ้ง เณรน้อยจิ้งซิน ครั้งนี้พวกท่านต้องช่วยแล้ว”
ขณะพูดอยู่นี้ ติงหนิงหยิบดอกกุหลาบมากำใหญ่ ยัดใส่มือฟางเจิ้ง “อีกเดี๋ยวรอจนการแสดงจบลง ท่านส่งดอกไม้ช่อนี้
