่พักหรืออาหาร ฉันจัดการให้จะว่าไงคะ?”
ฟางเจิ้งอึ้งงัน เด็กแดงพูดอย่างตกใจระคนดีใจ “จริงรึ? ดีเลย!”
ฟางเจิ้งเขกหัวไปทีหนึ่ง เขกจนเด็กแดงกุมศีรษะไปนั่งยองนับมดอยู่ข้างๆ
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “อมิตาพุทธ ไม่ทำคุณประโยชน์ก็ไม่รับรางวัลตอบแทน สีกาทำกระถางดอกไม้ตกใส่หัวอาตมา แต่ก็เลี้ยงอาหารอาตมามื้อหนึ่ง ถือว่าหายกันทั้งสองฝ่ายแล้ว ถ้าจะเลี้ยงอาหารอาตมาอีก อาตมารับไว้ไม่ได้หรอก”
“ไม่ใช่ให้กินให้พักฟรีๆ นะคะ ฉันอยากขอให้หลวงพี่ช่วยหน่อย…” เด็กสาวรีบพูดให้กระจ่าง
ฟางเจิ้งขบคิดแล้วมองดวงตาโตเฝ้ารอคอยของเด็กแดง ก่อนนึกถึงเรื่องของตนอีกครั้ง หากหาเป้าหมายที่จะช่วยเหลือไม่พบ ทั้งสองคนก็อย่าคิดกลับไปเลย กลับไปแล้วประตูไร้ลักษณ์อาจจะประท้วงเอาได้ เขาไม่รู้ว่าภารกิจจะสำเร็จเมื่อไร ถ้าหิวอยู่ตลอด นอนอยู่ข้างทาง คงไม่ดีเท่าไรนัก
ฟางเจิ้งเลยพยักหน้ากล่าว “ต้องดูว่าสีกาจะให้อาตมาช่วยแบบไหน”
เด็กสาวยิ้ม ยื่นมืองามออกมาข้างหนึ่ง “ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะคะ ฉันติงหนิง! หลวงพี่ชื่ออะไรคะ?”
“อาตมาฟางเจิ้ง นี่คือจิ้งซิน ศิษย์ของอาตมา” ฟางเจิ้งไม่ได้จับมือกับเด็กสาว แต่ประนมสองมือแสดงความเคารพ
ติงหนิงยิ้มๆ พูดอย่างใจกว้า
