“น่าจะเป็นผู้หญิง…” ฟางเจิ้งงึมงำ
ขณะนี้เอง มีเสียงเพลงดังขึ้นข้างหู
“นาฬิกาดังกริ๊งๆ ตรงขอบหน้าต่าง
สายฝนยังตกอยู่นอกหน้าต่างนั้น
ฉันเพ่งมองดูกีตาร์ที่มีฝุ่นเกาะ
เพียงแต่สายของความรักเส้นนี้คลายออกแล้ว
ฉันคือดอกลิลลี่ที่ร่ำไห้ในแจกัน
…”
“อาจารย์ นี่มันเพลงอะไร เพราะมาก…แถมเศร้านิดๆ” เด็กแดงถามอย่างแปลกใจ
ฟางเจิ้งเงยหน้ามอง เห็นดอกลิลลี่กระถางหนึ่งวางบนระเบียงชั้นสาม หน้าต่างเปิดออก ผ้าม่านสีขาวพลิ้วเบาๆ ตามแรงลม บนหน้าต่างแขวนกระดิ่งไว้อันหนึ่ง กำลังโยกไปตามลมส่งเสียงดังก กังวาน เหมือนเต้นรำประกอบเพลงนี้อยู่
เพลงยังไม่จบ เสียงดนตรีก็หยุดลง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรในห้อง
“อาจารย์ ข้าถามท่านอยู่นะ นี่เพลงอะไร?” เด็กแดงถาม
ฟางเจิ้งตอบ “เพลงดอกลิลลี่ที่ร่ำไห้ อาจารย์เคยได้ยินสมัยเรียนหนังสือ ตอนนี้ไม่มีใครฟังกันแล้วล่ะมั้ง…” ฟางเจิ้งได้ฟังเพลงที่นิยมในสมัยนี้น้อยมากแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังมีคนฟ ฟังเพลงสมัยตอนเขายังเป็นเด็กหนุ่มหรือไม่ บางทีอาจมีอยู่ ทว่าที่ฟังกันมากกว่าคงเป็นคนกลุ่มนั้นซึ่งยัง
