หวนคิดถึงอดีต…
ฟางเจิ้งส่ายหน้า เพลงนี้ทำให้เขานึกถึงอะไรมากมาย นึกถึงเสียงด้ามปากกาเสียดสีกับกระดาษในห้องเรียนสมัยเรียน นึกถึงสัญลักษณ์เขียนด้วยชอล์กบนกระดานดำแต่ละตัวที่ทำให้เขามึนหัว นึกถึงเด็กผู้หญิงที่เขาเคยแอบมอง…
“ดอกลิลลี่ที่ร่ำไห้? ฟังดูเศร้ามาก ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว” เด็กแดงพูดพึมพำ
ตอนนี้เองมีเสียงร้องตกใจดังแว่วมาจากบนตึก “กรี๊ด! ระวัง!”
โครม!
ฟางเจิ้งรู้สึกว่าศีรษะถูกอะไรบางอย่างกระแทก ตามด้วยดินเหนียว เศษกระเบื้องร่วงหล่น ดอกไม้ดอกหนึ่งตกตามลงมา ฟางเจิ้งใช้มือคว้าดอกไม้ไว้ กลีบดอกแกว่งไกวแต่ไม่กระจายออก
“ขอโทษค่ะๆ…” เสียงร้องตกใจของเด็กสาวดังมาจากข้างบนตึก
ฟางเจิ้งปัดดินบนศีรษะโล้นออก พอเงยหน้ามองก็เห็นเด็กสาวที่สวมเสื้อผ้าแบบยูนิเซ็กส์กำลังพูดด้วยความตึงเครียด ก่อนจะหดหัวกลับไป
“ไม่ใช่มั้ง โผล่หัวมาแล้วยังคิดหนีอีก ไม่รู้จักคำว่าหนีนักบวชได้แต่หนีวัดไม่ได้เหรอ” เด็กแดงว่า
โป๊ก!
ฟางเจิ้งยกมือเขกหัวเด็กแดงไปทีหนึ่ง เด็กดื้อนี่พูดจาอะไรไร้สาระ? พวกเขาต่างหากคือนักบวชไม่ใช่รึไง!
เด็กแดงเอ่ยอย่างไม่พอใจ “อาจารย์ คำพูดหยาบคายแต่มีเหตุผล
