วามลำบากให้คนอื่น?
ทว่าเด็กแดงไม่พอใจ กล่าวว่า “ไม่เป็นไรได้อย่างไร อาจารย์ข้าถูกของตกใส่…”
“ถ้าอย่างนั้นเธอจะเอายังไง?” เด็กสาวรู้แล้วว่าหลวงจีนนี่พูดง่าย แต่เจ้าเด็กน้อยที่ดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องนี่รับมือยากมาก
เด็กแดงขบคิดแล้วจึงพูด “อย่างน้อยก็ต้องเลี้ยงอาหารล่ะมั้ง?”
ฟางเจิ้งกำลังจะอบรมเด็กแดงสักประโยค พอได้ยินแบบนั้นกลับรู้สึกเหมือนจะมีเหตุผล…ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว ไม่มีคนเลี้ยงอาหารก็ต้องนั่งอดอยากตรงขอบทางเท้าอีก
เด็กสาวอึ้งไป ก่อนจะพูดยิ้มๆ “ก็คิดว่าเรื่องใหญ่อะไร ได้ ฉันเลี้ยงข้าวเอง! ตกลงไหม?”
เด็กแดงเผยยิ้มลำพองใจ แต่ก็ยังชำเลืองมองฟางเจิ้ง ฟางเจิ้งฝืนยิ้มบอก “สีกา ศิษย์อาตมาหัวดื้อ อย่าถือสาเลย” จะอ้าปากขอข้าวกินตรงๆ ฟางเจิ้งก็กระดากอายนิดหน่อย หากให้เขาพูดจะต้ องปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
เด็กแดงเสียกำลังใจในการทำงานทันใด เขาพบว่าอาจารย์คนนี้ไร้ความสามารถจริงๆ! เขาปูทางไว้ดีขนาดนี้แล้ว แต่ผลคือเรือก็ยังล่มเมื่อจอด
ทว่าเด็กสาวกลับยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะ แต่ว่ายังไงก็ต้องเลี้ยงอาหาร อ้อ ถามหน่อยได้ไหมคะ?”
ฟางเจิ้งถามก
