“ศิษย์…คือว่า…ศิษย์…” กระรอกลังเล ดวงตาเล็กๆ กลอกไปมา ศิษย์พี่ศิษย์น้องสองคนยอมศิโรราบแล้ว มันจึงตัดใจละทิ้งความมุ่งมั่น เอ่ยมาประโยคหนึ่งว่า “ศิษย์อยากจะบอกว่าอาจารย์พูด ถูก!”
“เด็กดี จิ้งฝ่า นายไม่มีความเห็นเหรอ?” ฟางเจิ้งถาม
หมาป่าเดียวดายหัวเราะ “ตอนลงเขาพวกท่านจะทรมานหมา ศิษย์เตรียมใจไว้แล้ว ศิษย์ยังไงก็ได้!” หมาป่าเดียวดายเชิดหน้าขึ้นอย่างโอหัง มีท่าทีไม่บ่ายเบี่ยงโดยไม่หวั่นเกรงอันตราย
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ฟางเจิ้งจึงโบกมือ กลับขึ้นภูเขา!
“เอ่อ อาจารย์ กลับแล้วรึ?” กระรอกถามด้วยสีหน้าตื่นเต้นเล็กน้อย ไม่ต้องถูกรังแกแล้วย่อมดีใจ
ฟางเจิ้งหัวเราะเบาๆ “ใช่ กลับแล้ว เมื่อกี้แค่ตื่นนอนมาเดินเล่นตามกิจวัตรประจำวัน ให้พวกนายได้สัมผัสบรรยากาศในหมู่บ้านบ้าง ต่อไป…”
“ต่อไปอะไร” กระรอกถาม “จะกินข้าวใช่ไหม?”
“กินข้าว? เหอะๆ…”
ไม่นานนัก กลุ่มพวกเขายืนอยู่หน้าประตูใหญ่ หมาป่าเดียวดายพูดเสียงสะอื้น “อาจารย์ ศิษย์ว่าพวกเราเตรียมเสบียงอาหารไปให้พอก่อนค่อยเข้าไปดีไหม?”
หลังผ่านประสบการณ์นั่งยองหิวตรงริมฟุตบาทมา หมาป่าเดียวดายกลัวจริงๆ
“พูดอะไรน่ะ? มีอาจารย์อยู่ทั้งคน นาย
