ิษย์เป็นผู้ปกปัดวัดหมายเลขหนึ่ง นี่คือภาระที่ศิษย์ควรรับผิดชอบ ไม่อาจปัดไปให้ผู้อื่นได้” หมาป่าเดียวดายบอก
“อาจารย์…” กระรอกตอบสนองช้า พบว่าถูกศิษย์พี่ศิษย์น้องตนแย่งไปก่อนแล้วจึงร้อนใจทันที ยังไม่ทันคิดให้ดีก็ตะโกนขึ้นมา จากนั้นต้องเศร้าใจเมื่อพบว่ามันไม่รู้จะพูดอะไร!
ฟางเจิ้งมองกระรอกที่ลนลานพลางส่ายหน้าด้วยความจำใจ “ช่างเถอะ นายไม่ต้องพูด ทุกคนจับฉลากเอา ใครได้สั้นที่สุดตามอาจารย์ไป”
ทุกคนได้ยินดังนั้นต่างตึงเครียดโดยพลัน แต่พอนึกถึงว่าอัตราที่ต้องออกไปคือหนึ่งส่วนสี่ จิตใจก็พลันสั่นคลอนอีกครั้ง
ฟางเจิ้งเอาเชือกเส้นเล็กๆ มาสี่เส้น ดึงให้ขาด จากนั้นกำไว้ในมือ โผล่มาเพียงส่วนหัว “เอาละ จับได้”
กระรอกมองอันนี้ มองอันนั้น ไม่รู้ควรจับอันไหน
เด็กแดงกลอกตาไปมา เมื่อครู่เขาจับตามองอากัปกิริยาของฟางเจิ้ง ในใจมีแผนการไว้แล้ว จึงคว้าเชือกเส้นหนึ่งไว้แล้วบอก “อาจารย์ ข้าเอาอันนี้!”
ฟางเจิ้งพยักหน้า ให้เขาดึงออกไป ทุกคนมองดู เจ้านี่ได้ขนาดยาวเท่าสองฝ่ามือ!
เด็กแดงพลันหัวเราะเสียงดัง “ยาวขนาดนี้ ดูท่าข้าคงไม่ต้องไปแล้ว พวกศิษย์พี่ พวกท่านเดินทางปลอดภัยล่ะ เห็นอะไรอย่าร้องไห้ ฮี่ๆ…”
เห็นเจ้าเด็กนี่ทำท่าค
