มารถทำงานที่ต้องใช้แรงงานหนักได้ คนงานจำนวนมากอยู่ที่นั่นเพื่อเคลื่อนย้ายอิฐ หิน และไม้กระดาน พวกเขาได้รับค่าจ้างตามจำนวนที่เคลื่อนย้าย ยิ่งพวกเขาเคลื่อนย้ายมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งได้รับมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นไม่มีใครต้องดิ้นรน พวกเขาออกเดินทางตั้งแต่รุ่งสาง
นอกจากห้องที่พวกเขาอยู่ก็ยังมีห้องอื่น ๆ ที่มีคนงานอยู่ด้วย บางคนก็เหมือนกับอาจารย์หม่า หลายคนเพิ่งตื่นนอน
“ดูสิ ฮ่าๆ นี่มันคนหลากหลายจริงๆ” ลั่วหยางก็รู้สึกสับสนเช่นกัน เขาสวมเสื้อผ้าแล้ววิ่งออกไป เขาไปยืนอยู่ที่ประตูเพื่อดูความโกลาหล
เขาเห็นรถทุกขนาดวิ่งผ่านขณะมุ่งหน้าสู่ภูเขาวันฟิงเกอร์
ลั่วหยางรู้สึกสับสน คนเหล่านั้นมาที่นี่เพื่ออะไร ทันใดนั้นก็มีรถจักรยานยนต์คันหนึ่งขับผ่านเขาไป ลั่วหยางหยุดรถจักรยานยนต์แล้วถามด้วยความอยากรู้ “พี่ชาย คุณมาจากหมู่บ้านไหน”
“หมู่บ้านแบ็คริเวอร์ ทำไม” ชายคนนั้นถาม
“พวกคุณมาที่นี่ทำไมกัน ทำไมถึงมีคนมากมายขนาดนี้ ฉันยังเห็นป้ายทะเบียนรถของเทศบาลเมืองด้วย” ลั่วหยางถาม
“คุณไม่รู้เหรอ” ชายคนนั้นถามด้วยความประหลาดใจ
“ฉันควรจะรู้เรื่องอะไรบ้าง?”
ชายคนนั้นยิ้ม “คนรวยบริจาคหอระฆังให้กับวัดวันฟิงเกอร์ แต่วัดวันฟิงเกอร์ไม่สามารถเข้าถึงได้ง่าย อิฐ หิน และไม้กระดานไม่สามารถขนขึ้นไปด้วยเครื่องจักรได้ หมู่บ้านวันฟิงเกอร์ขาดแคลนกำลังคน มีคนส่งจดหมายขอความช่วยเหลือในกลุ่ม WeChat ของเรา ทุกคนมาช่วยเหลือ”
“โอ้…
