้นอย่างรวดเร็ว ม้วนเป็นเปลวเพลิงลุกโชน สะเทือนภูผา น่าเกรงขามยิ่งนัก
กิ้งก่าปีกดำสายตาคมกริบ อ้าปากที่ลึกดังเหว ลิ้นยาวขนาดใหญ่ราวต้นขุนเขาแลบออกมา ปัดสลายจานหินขาวดำโดยตรง หลินเฮาเทียนหลบไม่ทัน จึงถูกฟาดกระเด็นออกไปกระแทกด้านข้างในภูเขา
โครม…
ภายในซากหิน หลินเฮาเทียนรู้สึกเหมือนเส้นเอ็นและกระดูกของเขาขาดสะบั้น เจ็บปวดสุดขีด แม้จิตใจยังคงมีสติอยู่ แต่กลับไม่อาจขยับร่างกายได้เลย
‘บัดซบ… ช่องว่างห่างเกินไป… นี่ข้าจะตายแล้วหรือ…’
“ผู้อาวุโส ช่วยพวกเราด้วย!”
เขาลืมตาขึ้น มองลอดช่องหินไปเห็นลิ้นยักษ์กำลังพุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้ง
จบสิ้นแล้ว!
เสียงระเบิดดังตูม!
ง้าวสามแฉกสองคมพุ่งมาเหมือนลูกศร แทงทะลุลิ้นยาว ปักตรึงลิ้นยาวไว้กับพื้น บดจนภูเขาในรัศมีหลายสิบลิ้ยุบตัวลง รอยแยกใต้ดินขยายออกไปเหมือนตาข่ายแมงมุม
หลินเฮาเทียนได้ยินเสียงสนั่นดังมาจากข้างกาย มือข้างหนึ่งก็คว้าคอเขาไว้ ลากเขาออกไป ไม่ต้องมอง เขาก็รู้วาเป็นใคร
“พี่ผิงอัน อ่อนโยนหน่อยได้หรือไม่”
หลินเฮาเทียนฝืนยิ้มกล่าวอย่างรู้สึกซาบซึ้งในใจ เจ้าสองคนนี่ไม่ทอดทิ้งเขาจริงๆ ด้วย
ผิงอันไม่ได้ตอบเขา สายตามองไปทางเจียงเจี่ยน
เจียงเจี่ยนมองง้าวสามแฉกสองคมของตัวเองด้วยความแปลกใจ เห็นว่าง้าวสามแฉกสองคมกำลังเปล่งแสงสีทองอ่อนๆ
กิ้งก่าปีกดำรู้สึกเจ็บ จึงรีบดึงลิ้นกลับ ทิ้งคราบเลือดไว้เต็มพื้น
“ทำไมง้าวเล่มนี้ถึงร้ายกาจขึ้นขนาดนี้นะ”
เจียงเจี่ยนคร
