“ทวีปหายไปแล้วหรือ? จะถูกปีศาจทำลายจนจมลงไป… ไม่ถูกต้อง หากว่าเกิดเหตุการณ์เช่นนั้นขึ้นจริง มรรคาจารย์จะต้องออกโรง และการต่อสู้ก็จะต้องสะท้านฟ้าสะเทือนดิน จะไม่มีข่าวแม้แต่น้อยได้อย่างไร”
เจ้าปัณฑูรขมวดคิ้วรำพึงกับตนเอง เขาไม่อยากจะเข้าใจได้จริงๆ
ชายสวมหน้ากากช้อนตาขึ้นกล่าวว่า “บ่าวได้ยินข่าวลือเรื่องหนึ่ง…”
แววตาของเจ้าปัณฑูรสั่นสะท้าน เอ่ยเสียงหนักว่า “ว่ามา! เหตุใดจึงอึกอักอยู่ได้”
ชายสวมหน้ากากขบฟันกล่าวว่า
“บ่าวได้ยินมาว่ามีคนเห็นทวีปชีพจรมังกรซี่คลื่นและเคลื่อนไปทางเหนือแล้ว ไม่ใช่แค่เพียงทวีปชีพจรมังกรเท่านั้น รัฐตงก็เช่นเดียวกัน!”
“เลอะเลือน! นั่นมันเป็นทวีปทีเดียว หาใช่เกาะไม่!”
“เป็นไปได้หรือไม่ว่ามรรคาจารย์เสกให้ทั้งสองแห่งกลายเป็นเกาะ”
เจ้าปัณฑูรนิ่งงัน แม้จะรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อ แต่เวลานี้ก็มีแค่เบาะแสนี้นั้นที่สามารถเป็นไปได้
ชายสวมหน้ากากเอ่ยทั้งขบฟันว่า
“นายท่านผู้สูงส่ง พวกเราเพิ่งส่งประตูสวรรค์ไป ปรากฏว่าต้าจิ่งกลับหายวับไปแล้ว จะทำเช่นใดดี นั่นเป็นของศักดิ์สิทธิ์ของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ทีเดียว!”
เจ้าปัณฑูรกล่าวเสียงหนักว่า
“ส่งคนไปดูที่ทะเลแถบนั้นว่ามีเศษซากของต้าจิ่งที่ก้นทะเลหรือไม่ หากว่าไม่มี ก็ให้ส่งคนขึ้นเหนือออกไปค้นหา”
“ขอรับ!”
ชายสวมหน้ากากลุกขึ้นทันทีและหายวับไปกับตา
เจ้าปัณฑูรสูดหายใจลึก ก่อนหันหน้าไปมองดวงอาทิตย์ที่อยู่แสนไกลและเอ่ยเสียงเบาว่า
“มรรคาจา
