ง ท่านรู้จักที่นี่หรือ?”
อู๋หยางเฟิงฮวากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ใช่.” พ่อของฉันเคยมาที่นี่เป็นพิเศษ เขายังเขียนบทกวีที่นี่เกี่ยวกับความโหดร้ายของแม่น้ำด้วย
ฟางเจิงคิดจะตบตัวเอง เขาได้ค้นหาคำใบ้ทุกที่ แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะมีคำใบ้อยู่ตรงหน้าของเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว! เวรกรรมของเขา! เขามองไปรอบๆ และเห็นว่ายวนไห่ยังไม่มาถึง ยังมีเวลาอยู่มาก ดังนั้นฟางเจิงจึงหาหินก้อนหนึ่ง เขาถามหลังจากทุกคนได้นั่งลงแล้วว่า “คุณช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่?”
อูหยางเฟิงฮวา สังเกตเห็นสีหน้าจริงจังของฟางเจิ้งและรู้ว่าเขากำลังพูดจริงจัง เธอพยายามนึกถึงทุกอย่างอย่างระมัดระวังก่อนจะพูดว่า “ฉันยังไม่เคยมาเองและได้ยินแค่เรื่องเล่าเท่านั้น” ที่บ้านมีอัลบั้มภาพอยู่ และในนั้นมีภาพถ่ายมากมายที่พ่อถ่ายไว้ ชุดของภาพถ่ายชุดหนึ่งมาจากน้ำท่วมแม่น้ำตงเมื่อยี่สิบปีก่อน ผมได้ยินจากเขาว่ามีพายุฝนที่ยาวนานถึงสัปดาห์ เมื่อฝนตกหนัก น้ำในแม่น้ำดงเพิ่มระดับขึ้นอย่างรวดเร็ว รัฐบาลส่งเจ้าหน้าที่ไปเฝ้าระวังระดับน้ำในแม่น้ำตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงทันที โดยเฉพาะแม่น้ำดอง
“ระดับน้ำในแม่น้ำดงสูงขึ้นเร็วเกินไป” ทหารและตำรวจท้องถิ่นต่างก็มาช่วยกันกองทรายถุงต่างๆ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถหยุดความเร็วที่แม่น้ำดงล้นตลิ่งได้ หลังจากต่อสู้มาเป็นเวลาสามวันสามคืน พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมแพ้ ดังนั้นพวกเขาจึงจัดการอพยพชาวบ้านออกมาเ
