ไม่อิ่ม ฉันหิว!” เด็กชายแดงตะโกนออกมาทันที
ฟางเจิ้งยกเปลือกตาขึ้น “จิงซิน ถ้าคุณหิว ฉันสามารถพาคุณไปที่นั่นได้” ฉันจะทำให้แน่ใจว่าคุณได้อิ่มแน่นอน ดีที่สุดคือไม่ควรเป็นภาระให้กับท่านอู๋หยาง
เด็กชายแดงเกือบจะสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้นและส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “ท่านอาจารย์ ผมคิดว่าท่านควรเพลิดเพลินกับอาหารนั้นเองดีกว่า” ฉันจะกินกับพี่สาวเอง
“มีศูนย์อาหารอื่นจริงๆ เหรอ?” อู๋หยางเฟิงฮวาถามด้วยความอยากรู้
ฟางเจิงพยักหน้า “ใช่ มีห้องอาหารมังสวิรัติสำหรับพระจริง” ทำไมล่ะ? คุณอยากลองไหม?
ดวงตาของโอวหยางเฟิงฮวากระพริบวาบขึ้นทันทีเมื่อเธอพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “เมื่อเราอยู่ที่นี่ ฉัน obviously ต้องลองอาหารมังสวิรัติแบบพุทธแท้แน่นอน” ท่านพระฟางเจิง เกี่ยวกับเรื่องนั้น…
ฟางเจิ้งกล่าวทันทีว่า “จิงซิน เนื่องจากท่านอูหยางต้องการลิ้มลองอาหารจากห้องอาหารมังสวิรัติที่แท้จริง ทำไมเจ้าถึงไม่พาเธอไปที่นั่นล่ะ?” ฉันยังไม่ได้อ่านพระสูตรจบเลย อามิตาภะ “ฉันจะไม่เข้าร่วมกับพวกคุณทั้งสอง”
พูดจบ ฟางเจิงนั่งขัดสมาธิและดูเหมือนพระเณรชราภาพที่กำลังนั่งสมาธิ
อูหยางเฟิงฮวา หันไปมองไปที่หนุ่มแดงทันทีและพบว่าเขากำลังบดฟันของเขา เขาจ้องมองฟางเจิ้งอย่างตั้งใจราวกับไฟกำลังจะพุ่งออกมาจากดวงตาของเขา
“จิงซิน เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?” คุณไม่สบายหรือเปล่า? ทำไมคุณถึงกร่อนฟัน? บอกแล้วว่า การกร่อนฟันไม่ดีสำหรับเด็ก ถ้าฟันของเธอเติ