องกินสองชาม!”
“ท่านอาจารย์ นั่นคือการลงโทษที่แท้จริง!” เด็กชายแดงพูดด้วยดวงตาที่แดงก่ำ
ฟางเจิงยิ้มขณะที่เขาลูบหัวของเด็กชายแดงและพูดด้วยความหมายลึกซึ้งในคำพูดของเขาว่า “อย่าชิงของในอนาคต” มันไม่ดี
เด็กชายแดงกลอกตาและคิดว่า “เหี้ย! มันเป็นเพราะเขากำลังแก้แค้นจริงๆ ไอ้หัวล้านนี่…!”
ในที่สุดเด็กแดงก็พาอูหยางเฟิงฮวาไปอย่างน่าสงสาร หลังจากที่หนุ่มแดงจากไป ฟางเจิงก็หยิบข้าวปั้นข้าวคริสตัลออกมาจากตู้และค่อยๆ กินมัน เขาหัวเราะเบาๆ “นี่อร่อยจริงๆ”
รุ่งเช้าวันถัดมา ฟางเจิงมาถึงซากปรักหักพังข้างแม่น้ำแต่เช้า อย่างไรก็ตาม ฟางเจิงรู้สึกแปลกใจที่เห็นหยวนไห่มาอยู่ที่นั่นแล้ว อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ เหยียนไห่ชัดเจนว่าได้ลงไปในแม่น้ำลึกขึ้นเล็กน้อย ในกางเกงว่ายน้ำและแว่นตาว่ายน้ำ เขากระโดดลงน้ำ
