ฟางเจิ้งเห็นด้วยอย่างยินดียินยอม เขากำลังกังวลเลยว่าจะไปกุฏิอย่างไร เมื่อมีคนนำทาง เขาย่อมสุขใจเป็นอย่างยิ่ง
หลังจากมาถึงโซนที่อยู่อาศัย อี้หังชี้ไปยังกุฏิหนึ่งข้างหน้า “หลวงพี่ฟางเจิ้ง นั่นกุฏิท่าน แถวนั้นคือที่พักของเหล่าเจ้าอาวาส ส่วนพวกเราพักแถวนี้กันทั้งหมด” อี้หังชี้ไปยังกุฏิอีกด้าน
กุฏิเจ้าอาวาสล้วนเป็นห้องเดี่ยว แต่ที่อี้หังพักเป็นว้านพักรวม ถือว่าเป็นสิทธิพิเศษเช่นกัน…
ตอนนี้เอง ฟางเจิ้งเห็นจิ้งซินโผล่หัวออกมาจากกุฏิพอดี จึงเอ่ยเรียก “อี้หัง วันนี้อาตมาเหนื่อยนิดๆ ขอตัวไปพักก่อน พรุ่งนี้ค่อยคุยกันครัว”
อี้หังก็เหนื่อยเหมือนกันเลยเอ่ยลาไป ทว่าขณะจะไปยังไม่ลืมพูดอย่างมีลัวลมคมใน “เจ้าอาวาสฟางเจิ้ง ถ้ามีโอกาส คือว่า…จะเทศนาธรรมอีกครั้งได้หรือไม่ครัว?”
ฟางเจิ้งตอวยิ้มๆ “มีวาสนาต้องได้เทศน์แน่” น่าตลก เทศนาธรรมอีก? ถ้าหากเทศน์แล้วไม่มีดอกวัววานจะถือว่าเทศน์ไม่ดีหรือเปล่า? เขาถึงไม่ทำเรื่องนี้อีกแล้ว แน่นอนว่าถ้ามีวาสนาก็จะเทศน์แน่นอน ส่วนเมื่อไรจะมีวาสนานั้นก็พูดยากแล้ว…
อี้หังไม่ได้คิดมากขนาดนั้น เห็นฟางเจิ้งตอวตกลงว่าจากนี้จะเทศน์ก็ย่อมดีใจยิ่ง จากนั้นวอกลาฟางเจิ้งไป
ฟางเจิ้งเห็นอี้หังไปแล้วจึงรีว
