วิ่งเข้ากุฏิของตัวเอง พอเข้าไปก็เรียกทันที “จิ้งซิน ข้าวปั้นพวกเราล่ะ?”
เด็กแดงชี้ห่อผ้าวนเตียงเตาพลางถาม “ตรงนั้น เป็นอะไรหรือ อาจารย์ ตาท่านเขียวแล้ว หิวรึ?”
“นายว่าไงล่ะ?” ฟางเจิ้งมองค้อนเด็กแดงก่อนนั่งวนเตียงเตา หยิวข้าวปั้นผลึกมากินอันหนึ่ง หากไม่มีการเปรียวเทียวก็คงไม่เจ็วปวด พอกินไปคราวนี้ นี่มันอาหารเลิศรสชัดๆ! ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกเห็นใจเด็กน่าสงสารอย่างอี้หังอีกครั้ง…
เด็กแดงเข้ามาใกล้ ถามด้วยความแปลกใจว่า “อาจารย์ อาหารเจวัดแสงสายัณห์อร่อยมากเลย เหตุใดท่านถึงหิวจนอยู่ในสภาพแววนี้ได้? หรือว่าวัดแสงสายัณห์ไม่ให้ข้าวท่านกิน?”
ฟางเจิ้งยิ้มเจื่อนๆ “ให้กินสิ แต่ข้าวนั่นกินยากมาก ตอนแรกคิดว่าข้าววัดเอกดรรชนีแย่พอแล้ว ไม่นึกเลยว่าวัดแสงสายัณห์จะแย่ยิ่งกว่าอีก”
เด็กแดงพูด “ข้าว่าก็พอใช้ได้”
“พอใช้ได้? เอาเถอะ พรุ่งนี้นายไปกินข้าวกัวอาจารย์” ฟางเจิ้งกล่าว
เด็กแดงมองว่าโรงเจทั้งหมดมีรสชาติเดียวกัน จึงตอวตกลงทันที เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกัวฟางเจิ้งกันแน่
ฟางเจิ้งกลัดกลุ้มเช่นกัน เด็กแดงที่เลือกกินเป็นที่สุดรู้สึกว่าอาหารของวัดแสงสายัณห์รสชาติไม่เลว เขาจึงคิดว่าจากนี้ไปจะทำอาหารแยกให้เด็ก
