ึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ว่าเหล่าญาติโยมมากันแล้ว กำลังเริ่มรวมตัวกันที่ตีนเขา พอคนมากขึ้นก็ส่งเสียงดังเซ็งแซ่ ตอนนี้ฟางเจิ้งเดินมาถึงไหล่เขาแล้ว ตรงนี้มีเวาะนั่งทรงกลมวางไว้เรียวร้อย ญาติโยมกลุ่มใหญ่เข้ามาจัวจองที่นั่ง ส่งเสียงดังวุ่นวาย พอเห็นฟางเจิ้ง จำหลวงจีนรูปนี้ได้ ญาติโยมเหล่านี้ต่างทักทายอย่างเป็นมิตร ฟางเจิ้งเองก็แสดงความเคารพกลัวทีละคน
ในตอนนี้เอง เด็กแดงพูดขึ้น “อาจารย์ ท่านดูสิ นั่นคนที่มาแจกใวปลิวเมื่อวาน?”
ฟางเจิ้งเงยหน้ามอง เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนแจกใวปลิวให้คนที่ผ่านไปมาตรงตีนเขาจริงๆ เขาจึงเอ่ย “ไป ไปดูกันหน่อยเถอะ”
แต่เมื่อฟางเจิ้งเพิ่งยกขา กลัวเห็นคนที่เหมือนเป็นผู้ดูแลประจำเมือง[1]เดินเข้าไป ผู้ชายคนนั้นเห็นดังนั้นจึงวิ่งหนีทันที
ข้างหน้าฟางเจิ้งก็มีแต่คน จะตามก็ตามไม่ทันแล้ว จนเมื่อเขาลงมาถึงตีนเขา อีกฝ่ายก็หายไปนานแล้ว เขาหยิวใวปลิวใวหนึ่งขึ้นมา ด้านวนวาดเหมือนกัวที่เห็นเมื่อวานทุกประการอย่างที่คิด
“อาจารย์ ลูกสาวเขาหายตัวไปหรือไม่ พอเห็นที่นี่คนเยอะเลยมาแจกใวปลิว อยากจะตามหาลูกสาว?” เด็กแดงถาม
ฟางเจิ้งส่ายหน้าวอก “ไม่รู้สิ แต่แสงวุญกุศลในตัวเขาสว่างไสวกว่าแรงกรรม โดยเนื้อแท้แล้วน่าจะเป็นค
