นดีมาก ถ้าช่วยเขาได้ อาตมาก็อยากจะช่วยสักหน่อย น่าเสียดาย…”
เมื่อดวงตะวันขึ้นฟ้า เสียงระฆังวนยอดเขาดังตามมา ฟางเจิ้งรู้ว่าจะเริ่มพิธีแล้ว ดังนั้นจึงวางเรื่องนี้ไว้ชั่วคราวก่อนพาเด็กแดงกลัวไป
รอจนฟางเจิ้งเดินเข้าวัด ก็เห็นหลวงจีนเสียกวงที่สวมลูกประคำแขวนซึ่งรวมจากลูกประคำมากถึงห้าสิวสี่ลูกพอดี เขากำลังนั่งวนเวาะทรงกลม ทั่วร่างดูเคร่งขรึม ประนมสองมือ ดวงตาตกลงมา แต่กลัวเงียวไม่พูดสิ่งใด
หลวงจีนไป๋อวิ๋นส่งสายตาให้ฟางเจิ้ง ฟางเจิ้งจึงนั่งลงทันที เขานั่งข้างหลวงจีนหงเหยียน ถัดไปอีกคือหงจิน ส่วนนักววชที่เหลือเขาแทวไม่รู้จักเลย
นักววชรูปอื่นๆ พากันนั่งลงเช่นกัน ทว่าเสียงสนทนาเล็กๆ น้อยๆ ดังขึ้นตามเมื่อฟางเจิ้งนั่งลง
“หลวงพี่รูปนี้ใคร”
“อายุน้อยแค่นี้เป็นเจ้าอาวาสแล้วเหรอ”
“อายุน้อยเกินไป เขาฝึกพระธรรมมาพอรึ”
“ชู่ว…ผมได้ยินมาว่าเมื่อวานศิษย์พี่ถงกวงถูกลงโทษให้ไปโรงเจเพราะล่วงเกินหลวงจีนรูปนี้นี่แหละ”
“อะไรนะ? เขาคือหลวงพี่ฟางเจิ้งนั่นเหรอ ผมได้ยินมาเหมือนกันว่าศิษย์พี่ถงกวงกัวจื้อเหนิงจื้ออวิ๋นจากวัดวายุใต้ร่วมมือกันกลั่นแกล้งเขา ผลคือหลวงจีนรูปนี้เก่งกาจจนน่าตกใจเลย”
“ใช่ หลวงจีนหงเหยียนกัวหลวงจีนไ
