บางทีโอวหยางเฟิงหวาอาจตั้งใจเกินไปจริงๆ จึงไม่สังเกตเห็นว่าฟางเจิ้งมาเลย ฟางเจิ้งเดินเข้ามาเงียบๆ ขณะจะเรียกโอวหยางเฟิงหวา ก็ได้ยินเธอกำลังท่องงึมงำว่า “จะวาดวงคำสาปสาปท่านไปเรื่อยๆ ฟางเจิ้งบ้า จิ้งซินบ้า ตัวเองออกไปเที่ยว ไม่พาเราไปด้วย! ขอวาดวงคำสาปให้พวกท่าน ขอสาปให้พวกท่านเข้าห้องน้ำไม่ได้เอากระดาษชำระไปด้วย…”
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้นถึงกับพูดไม่ออก มีการสาปคนแบบนี้ด้วย? เข้าห้องน้ำไม่ได้เอากระดาษชำระไป? นี่มันช่าง…โหดเหี้ยมจริงๆ!
ฟางเจิ้งเห็นว่าโอวหยางเฟิงหวาไม่เห็นตัวเอง จึงสูดลมหายใจเข้าลึก ยกขาเตรียมจะหนีจากไปเงียบๆ ถึงเขาจะกิดคำสัญญากับโอวหยางเฟิงหวา แต่เด็กนี่ก็สาปเขา แบบนั้นถือว่าหายกันแล้วกัน…
ทว่าฟางเจิ้งเพิ่งยกขา ก็ได้ยินเสียงของอี้หังดังแว่วมา “หลวงพี่ฟางเจิ้ง ท่านกลับมาแล้ว!”
วินาทีนั้น ฟางเจิ้งมีความคิดอยากจะตบอี้หังให้ปลิวในทีเดียว ทว่าก็เกิดความคิดขึ้นมา ขาที่ก้าวออกไปพลันดึงกลับ ประนมสองมือพูด “อมิตาพุทธ หลวงพี่อี้หัง อาตมาเพิ่งกลับมา หลวงพี่มีธุระอะไรหรือ?”
พอได้ยินเสียงตะโกนของอี้หังกับเสียงฟางเจิ้ง โอวหยางเฟิงหวาที่นั่งยองอยู่บนพื้นตกใจสะดุ้ง รีบกระโดดขึ้นมา หันไปมองก็เห็นฟาง
