เจิ้งจริงๆ พอนึกถึงเรื่องที่ตนนั่งยองวาดภาพคำสาปแล้วก็หน้าแดงฉ่า คิดในใจว่า ‘เขาน่าจะไม่ได้ยินมั้ง…พูดจาให้ร้ายลับหลังคนอื่นแบบนี้ ถ้าถูกจับได้คงน่าขายหน้าน่าดู…’
“สีกาโอวหยาง ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว รีบกลับไปพักก่อนเถอะ อาตมากับหลวงพี่อี้หังมีเรื่องต้องคุยกัน เชิญไปก่อนเถอะ” ฟางเจิ้งพูดกับโอวหยางเฟิงหวาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
โอวหยางเฟิงหวาเกิดความรู้สึกทำความกิดแล้วกลัวหลวงจีนนี่จับได้เช่นกัน จึงพยักหน้าไปตามจิตใต้สำนึก
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็รีบเดินไปดึงอี้หังที่ทำหน้ามึนจากไป
อี้หังถามด้วยความใสซื่อ “หลวงพี่ฟางเจิ้ง อาตมาแค่ทักทายท่านเอง…ความจริงไม่มีธุระอะไรหรอก”
ฟางเจิ้งตอบยิ้มๆ ว่า “อืม อาตมามาหาท่านเพราะมีธุระ คือว่าโรงเจอยู่ไหนเหรอ?”
“อ้อ อย่างนี้เอง อาตมาก็จะไปฉันข้าวเหมือนกัน ไป อาตมาจะพาท่านไปเอง” พออี้หังได้ยินว่าที่แท้ก็เป็นแบบนี้จึงพูดด้วยรอยยิ้ม เพียงแต่เขามักจะรู้สึกว่าหลวงพี่ฟางเจิ้งเหมือนมีความกิดอะไรบางอย่าง ทำไมถึงมีท่าทีว่าจะหนี?
จนกระทั่งฟางเจิ้งกับอี้หังเดินไปไกลแล้ว โอวหยางเฟิงหวาถึงได้สติกลับมา กระทืบเท้าด้วยความโมโห “ไม่ใช่แล้ว! เขากิดสัญญาเราก่อนนี่ น่าจะเป็นเราที่หาเรื่องเขาถึงจะถูก ทำไม
