กลายเป็นเราร้อนตัวไปเอง? โมโหจะตายอยู่แล้ว…กลับไปนอนดีกว่า! ฮือๆ…”
โอวหยางเฟิงหวากลับไปด้วยความโกรธ แต่เธอกลับไม่รู้ว่าตนจะไปหาเรื่องฟางเจิ้งที่ไหน แต่เป็นห่วงความปลอดภัยของฟางเจิ้งกับเด็กแดงต่างหาก ถึงได้นั่งยองรอหน้าประตูโง่ๆ ตอนนี้สองคนกลับมาแล้วย่อมไม่มีความโกรธอะไรอีก ระหว่างทางเธอเห็นเด็กแดงวิ่งพล่านราวกับแมลงวันไร้หัว จึงคว้าเขาไว้แล้วถามว่า “จิ้นซิน นายกำลังทำอะไรน่ะ?”
“สีกาโอวหยาง โรงเจอยู่ที่ใด? ข้าวิ่งไปวิ่งมา วนอยู่ตลอด?” เด็กแดงถามด้วยใบหน้าแดง
โอวหยางเฟิงหวามองเจ้าตัวเล็กอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี “นายหลงทางเหรอ?”
เด็กแดงหน้าแดงกว่าเดิม…
โอวหยางเฟิงหวาเห็นแบบนั้นก็พลันหัวเราะ ก่อนจะจูงเด็กแดงไป “ไป พี่จะพาไปกินข้าว”
เด็กแดงพูดเสียงเบา “สีกาโอวหยาง คือว่า อย่าบอกคนอื่นนะ…”
โอวหยางเฟิงหวากลอกตากลมโตรอบหนึ่ง “ได้ แต่นายต้องเรียกพี่ให้ฟังก่อน”
“พี่โอวหยาง…”
“เรียกพี่เฟิงหวา”
“พี่เฟิงหวา”
“ถูกแล้วนี่ ฮ่าๆ…วางใจได้ พี่รับรองว่าจะไม่บอกใคร”
………
ฟางเจิ้งกับอี้หังไปโรงเจของนักบวช ส่วนโอวหยางเฟิงหวาพาเด็กแดงไปโรงเจที่เปิดให้กับนักท่องเที่ยว สองโรงเจต่างกัน ภายในโรงเจนักบวชจะมีกับข้าวเป็นอาหารเจจ
