่ได้บอกว่าวัดไหม้ เพียงบอกว่าเมื่อหลายสิบปีก่อนภูเขาฉางไป๋ไฟไหม้ ถูกเกาทำลายไปไม่น้อย สำหรับส่วนอื่นๆ ฟางเจิ้งไม่ได้ถามเช่นกัน แน่นอนว่าย่อมไม่รู้แน่ชัด
อี้หังกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยและเร็วมาก กินเสร็จก็ตบๆ หนังท้อง พูดยิ้มๆ ว่า “อาหารวัดแสงสายัณห์ใช้ได้เลย”
ฟางเจิ้งหมดคำจะพูดอย่างยิ่งแล้ว ขณะเดียวกันยังมองอี้หังด้วยความเห็นใจ พลางคิดในใจว่า ‘เป็นเด็กที่น่าสงสารเลย เจ้าอาวาสหงจินให้เขากินอะไรกันแน่ คงไม่ใช่ว่าไม่ใส่แม้แต่น้ำมันหรอกนะ?’
อี้หังว่าจบก็ยิ้ม “อ้อ หลวงพี่ฟางเจิ้ง ท่านรู้รึยังว่ากุฏิท่านอยู่ไหน”
ฟางเจิ้งส่ายหน้า อี้หังตอบด้วยรอยยิ้ม “กมรู้ว่าท่านไม่รู้ ไปเถอะ กมจะพาไป”
คบหาสมาคมกันมานาน อี้หังเรียกตัวเองว่าอาตมาน้อยลงมาก เห็นได้ชัดว่าคุ้นชินกันแล้ว
………………………….………
