ตนเอง นางกำลังเล่นใบหยกเกล็ดทองอยู่ ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดบ้าง ในตอนนี้เอง ใบหยกเกล็ดทองก็เปล่งประกายแสงสีทองระยิบระยับ
มู่หลิงลั่วทะลึ่งลุกพรวดขึ้นมายืน ใบหน้าคลี่ยิ้มตื่นเต้น นางรู้ว่าในที่สุดพี่ฉางเชิงของนางก็มาแล้ว
ครั้นก้าวมาถึงหน้าประตู นางก็พยายามสงบอารมณ์ เมื่อเรียกสีหน้าเยือกเย็นกลับมาบนใบหน้าได้อีกครั้ง นางจึงค่อยๆ ผลักประตูเปิดแล้วเดินออกไป
พอเห็นนางเดินออกมา คนตระกูลมูมากมายที่จับตาดูห้องของนางอยู่ก็พากันเดินเข้ามาห้อมล้อม พวกเขาตั้งคำถามเสียงจอกแจกจอแจ
มู่หลิงลั่วไม่เอ่ยตอบ นางเพียงมองไปบนท้องฟ้า คนอื่นๆ ก็มองตามสายตาของนางไป ผู้คนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ทันใดนั้นเงาร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวบนท้องฟ้าเหนือขบวนเรือของตระกูลมู่ เจียงฉางเชิงนั่นเอง แสงตะวันเจิดจ้ากลืนกลบทำให้ไม่เห็นใบหน้าของเขา ทำให้เขาดูประหนึ่งเทพสวรรค์เสด็จลงมาบนโลก
ฮือฮา!
คนที่นั่งอยู่ นอนอยู่ต่างพากันลุกขึ้น แต่ละคนแหงนมองเจียงฉางเชิงด้วยสีหน้ายินดี ตื่นเต้น ตกตะลึงรวมไปถึงสีหน้าไมอยากจะเชื่อ
“อยู่กันครบหรือไม่” เสียงเรียบเอ่ยของเจียงฉางเชิงดังขึ้น
มู่เสวียนกังรีบเอ่ยเสียงดัง “อยู่ครบขอรับ ข้าตรวจสอบหลายรอบแล้ว ไม่ทราบว่าท่านตั้งใจจะพาพวกเราจากไปอย่างไร”
มู่หลิงลั่วก็สงสัยใคร่รู้เรื่องนี้เช่นเดียวกัน คนมากมายเช่นนี้อยากจะพาไปในรวดเดียวย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย พวกนางคาดเดากันไว้ว่าเจียงฉางเชิงคงจะกำรา
