ับ” พั่งจื่อพูดด้วยสีหน้าขมขื่น
ฟางเจิ้งหัวเราะเบาๆ ไม่ได้จริงจังอะไร
พั่งจื่อชำเลืองตามองโอวหยางเฟิงหวาแวบหนึ่ง นัยน์ตามีประกายความตกใจวูบผ่าน งานประลองศิลปะพู่กันจีนในตอนแรก นอกจากงานประลองแล้ว คนที่ดวงตาสว่างไสวที่สุดก็คือเด็กสาวสวยคนนี้ ตอนนั้นเขาก็ยังจำได้ แต่ไม่นึกเลยว่าลูกสาวคู่ต่อสู้จะใกล้ชิดกับฟางเจิ้งขนาดนี้ ทว่าพั่งจื่อไม่ได้ถามมาก เขาเชื่อว่าไต้ซือสุดเก่งอย่างฟางเจิ้งต้องไม่ทำผิดพลาดในด้านหลักการที่ยึดถือแน่
พั่งจื่อเลยถามด้วยความแปลกใจ “หลวงพี่ฟางเจิ้ง ในเมื่อท่านมาร่วมพิธี แล้วทำไมดึกดื่นป่านนี้ถึงยังเดินเล่นอยู่นี่ล่ะครับ?”
………………….
