ราสองพี่น้องเคยกลัวใครด้วยรึ?
โอวหยางเฟิงหวาได้ยินดังว่าก็ร้อนใจ ขณะจะออกปากกลับได้ยินฟางเจิ้งยิ้มเอ่ยเรียบๆ “อาตมามาจากวัดเล็กในป่าเขา มีความรู้น้อย อ่านพุทธคัมภีร์ก็น้อย มีหลายสิ่งที่ไม่เข้าใจ ถือว่าเป็นการขอคำชี้แนะ”
“ขอคำชี้แนะก็คือขอคำชี้แนะ ยังจะมา…ไม่มีความจริงใจจริงๆ” จื้ออวิ๋นกล่าวอย่างมีเลศนัย
จื้อเหนิงยิ้ม “ศิษย์น้อง อย่าทำแบบนี้ เขาขอคำชี้แนะจากใจ อาตมาย่อมต้องตอบอย่างเต็มที่” เขาเน้นคำว่าขอคำชี้แนะไปอีก
คนที่มุงดูอยู่รอบๆ เยอะขึ้นเรื่อยๆ แต่ละคนต่างสนทนากัน
“หลวงจีนอ้วนสองรูปนี้เกินไปหน่อยมั้ง”
“เกินไปจริงๆ รังแกคนอื่นโต้งๆ เลย”
“แต่ว่าเณรนี่ก็คงขี้กลัวเหมือนกัน ถูกแกล้งแล้วยังขอคำชี้แนะ ขี้กลัวจริงๆ…”
“ใช่ ถ้าเป็นฉันนะจะด่ากลับไปเลย ไม่ใช่วัดสักหน่อย จะกลัวทำไม”
“เขามาจากวัดเล็ก ก็คงต้องยอมทุกเรื่องแหละ”
“เณรนี่พาผู้หญิงมาเปิดห้องด้วย คงไม่ใช่หลวงจีนปลอมหรอกนะ?”
“ฉันเคยได้ยินมาว่าทุกปีจะมีหลวงจีนปลอมมาดูพิธีวัดแสงสายัณห์กันเยอะเลย บ้างเข้าวัดแสงสายัณห์ไม่ได้ก็จะลอยไปลอยมาข้างนอก โกหกขอกินขอดื่มไปทั่ว บางคนทั้งหลอกเงินทั้งหลอกสาวเลย”
“หลวงจีนนี่ไม่ใช่พวกลวงโลกแบบนั้
