นเหรอ?”
คนข้างนอกสนทนากันทุกรูปแบบ พวกฟางเจิ้งได้ยินชัดเจน ทว่าฟางเจิ้งไม่สนใจ ถ้าเจาะจงมาที่เขาก็ย่อมโกรธ ทว่านี่เพียงคาดเดาไปเรื่อย เขาเลยขี้เกียจจะสนใจ แต่โอวหยางเฟิงหวาหน้าแดงก่ำ โกรธจนอยากจะตะคอกใส่สักสองที ไล่เจ้าพวกที่คาดเดาสุ่มสี่สุ่มห้าเหล่านี้ไป
จื้อเหนิงกับจื้ออวิ๋นนึกลำพองใจอยู่ภายใน คนพวกนี้พูดแบบนี้กลับมีประโยชน์กับพวกเขา คิดออกแล้วว่าจะสาดน้ำสกปรกต่อจากนี้อย่างไร กล้าด่าพวกเขาสองพี่น้อง? ไม่ว่าแกจะเป็นหลวงจีนปลอมหรือจริง วันนี้จะให้แกได้ขายหน้ายับแน่!
ฉะนั้นจื้อเหนิงจึงเอ่ยต่อ “วัดใหญ่หรือ ย่อมตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มใหญ่หรือภูเขาที่มีชื่อเสียง มีพื้นที่กว้างขวางมาก มีพระอาจารย์เต๋าอยู่ และยังมีนักบวชหลายร้อยรูปรายล้อม แสงธูปวันหนึ่งหลายร้อยถึงหลักพันดอก ส่วนวัดเล็กมีพื้นที่เท่าฝ่ามือ มีแค่คนเดียวกับพระพุทธหนึ่งองค์เท่านั้น”
จื้อเหนิงพูดจบ จื้ออวิ๋นพลันขานรับ “ศิษย์พี่พูดดี!”
ฟางเจิ้งกลับมองจื้อเหนิงกับจื้ออวิ๋นราวกับมองคนปัญญาอ่อน จากนั้นเรียกโอวหยางเฟิงหวากับเด็กแดงว่า “สีกาโอวหยาง ศิษย์ ไปกันเถอะ”
“เฮ้อ ท่านจะไปแบบนี้รึ? เป็นนักบวช ขอคำชี้แนะแล้วก็ไม่รู้จักขอบคุณบ้าง?” จื้อ
