ใหญ่ตามจำนวนคนกับพื้นที่อีก…ฮ่าๆ…”
โอวหยางเฟิงหวาพูด “ใหญ่ก็คือเล็ก เล็กก็คือใหญ่ ใหญ่ก็ดี เล็กก็ดี เป็นเพียงแดนบูชาพระ จริงใจจะศักดิ์สิทธิ์ ไม่ได้อยู่ที่พื้นที่กว้างใหญ่แล้วจะศักดิ์สิทธิ์ นักบวชอย่างท่านบำเพ็ญเพียรมาเสียเปล่าจริงๆ”
ผู้ใหญ่กับเด็กสองคนวางก้ามแล้วก็ทิ้งจื้อเหนิงกับจื้อวิ๋นยืนอยู่ที่เดิมด้วยหน้ามืดทะมึน พวกเขารู้ว่าโดนหลอกแล้ว!
ตอนแรกนักบวช แขกและคนมุงดูคนอื่นๆ ยังไม่เข้าใจความหมายในคำพูดฟางเจิ้ง แต่พอโอวหยางเฟิงหวาอธิบายก็เข้าใจทันที
นักบวชแต่ละรูปต่างประนมสองมือ สวมไปทางเงาแผ่นหลังฟางเจิ้ง “อมิตาพุทธ”
……………….
