อยังถือไส้เจ กำลังกินอย่างมีความสุข
ไม่นานรถก็มาถึง กลุ่มคนขึ้นรถไป
แม้ฟางเจิ้งจะไม่เคยนั่งรถไฟมาก่อน แต่ก่อนมาเขาหาความรู้คร่าวๆ เพื่อไม่ให้ขายหน้าแล้วเลยดูสุขุมเยือกเย็น ในเมื่อเป็นการเดินทางก็จะให้โอวหยางเฟิงหวานำตลอดไม่ได้ ครั้งนี้ฟางเจิ้งนำทางเอง ดูป้ายหมายเลขตรงริมหน้าต่างไปตลอดทาง สุดท้ายมาถึงที่นั่ง ริมหน้าต่างมีเสื้อตัวหนึ่งแขวนบังป้ายเอาไว้ ทว่ามองจากหมายเลขสองข้างแล้วน่าจะเป็นตรงนี้ไม่ต้องสงสัย
แต่ตรงนี้มีคนนั่งแล้ว คนที่นั่งคือผู้ชาย กำลังกอดอกพักผ่อน
ฟางเจิ้งเปิดเสื้อออกดู ที่นั่งถูกต้อง เลยประนมสองมือพูดกับผู้ชายคนนั้น “ประสก ตรงนี้ที่อาตมา เหมือนประสกจะนั่งผิดที่แล้ว”
แต่ผู้ชายคนนั้นไม่สนใจฟางเจิ้งเลย
ฟางเจิ้งจนปัญญานิดๆ หลับหรือ? หรือว่าอะไร?
ตอนนี้เอง เด็กแดงตบมือเข้าที่น่องผู้ชาย “นี่พวก เจ้านั่งผิดที่แล้ว นี่มันที่ของเรา!”
ผู้ชายถูกตบถึงกับตื่น ชำเลืองตามองเด็กแดงทีหนึ่งก่อนโมโหในฉับพลัน “เด็กบ้านไหนวะ? มาโวยวายอะไรอยู่ได้?”
ฟางเจิ้งรีบดึงเด็กแดงไปข้างหลัง ไม่ได้กลัวผู้ชายคนนั้นจะตีเด็กแดง หลักๆ กลัวเด็กแดงตีผู้ชายคนนั้นมากกว่า จากนั้นฟางเจิ้งประนมสองมือ “อมิตาพุทธ ประสก ตรงนี้
