ดังนั้นสามวันต่อมา เด็กแดงเลยตามตูดฟางเจิ้งลงเขาไปอย่างมีความสุข
ลงเขามาฟางเจิ้งก็เห็นโอวหยางเฟิงหวาสวมเสื้อเชิ้ตสีเหลืองคู่กับกางเกงขาสั้น รองเท้าผ้าใบ สวมหมอกแก๊ปลิ้นเป็ดสีดำ ผมเปียหางม้าสะบัดไปข้างหลัง สะพายกระเป๋าเป้สีดำยืนอยู่! ฟางเจิ้งชำเลืองขาสองข้างที่เหยียดตรงโดยจิตใต้สำนึกแวบหนึ่ง เพราะอย่างนี้เองเขาจึงจงใจลดความเร็วในการเดินลง สวดมนต์ชะล้างจิตใจเงียบๆ สวดครบสามรอบแล้วถึงสงบลงและไม่มองอีก
แต่เด็กแดงเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นมาก “สีกา เหตุใดกางเกงสั้นแบบนี้?”
ฟางเจิ้งใช้มือตบหัวข้างหลังเขาไปที “ไปว่าคนอื่นเขา นายมีกางเกงเหรอ?”
เด็กแดงก้มหน้ามองตู้โตวสีแดงของตนก่อนพูดไม่สบอารมณ์ “อาจารย์ ข้าก็อยากใส่กางเกงเหมือนกัน แต่ท่านไม่ให้ จะให้ข้าทำอย่างไร?”
ฟางเจิ้งตอบ “ถ้าอาจารย์ซื้อให้ได้ยังต้องให้นายมาบอกรึ? ให้สวมเสื้อผ้าตอนอาจารย์ยังเด็กนายก็รังเกียจอีก ตอนนี้จะมาหาเหตุผลอะไร?”
“มันน่าเกลียดเกินไป ไม่ใส่!” เด็กแดงหันหน้าหนี
เห็นลูกศิษย์และอาจารย์ทะเลาะกัน โอวหยางเฟิงหวาก็ยิ้มร่า นั่งยองลงบีบจมูกเด็กแดง “จิ้งซิน อย่าเรียกฉันว่าสีกา เรียกพี่สาวสิ”
“เหอะๆ…เรียกหลานสาวยังใกล้เคียงกว่า” เ
