นไม่มีเทพในใจ แต่มาขอพรเทพ บางคนมีเทพในใจ มาขอพรเทพเช่นกัน แต่กลับไม่รู้เรื่องของโลกนี้ว่าขอใครก็สู้ขอตัวเองไม่ได้”
“อาจารย์ ถ้าท่านจะว่าแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นท่านยังเปิดวัดทำไม? ยังต้องมีแสงธูปไปทำไม? ทุกคนกลับไปขอตัวเองไม่ดีกว่าหรือ?” ลิงเกาหัวพลางถามด้วยความไม่เข้าใจ
ฟางเจิ้งตอบด้วยรอยยิ้ม “ขอตัวเองเป็นสิ่งที่ดี ขอเทพเป็นสิ่งที่ดีระดับปานกลาง ล้มเลิกเป็นสิ่งโง่เขลา เพราะโลกนี้มีคนที่ไม่รู้จักขอตัวเองและพยายาม แถมยังลุ่มหลงมากเกินไป ดังนั้นถึงมีการขอพรพระพุทธในวัดอย่างปัจจุบัน ไม่รู้จักการขอตัวเอง จึงได้แต่ถอยและขอพรพระพุทธซึ่งรองลงมา อย่างน้อยก็ยังมีความหวัง การคงอยู่ของพระพุทธคือการให้ความหวังกับผู้คน ไม่ว่านายจะขอพรพระพุทธในเวลาใด เขาก็จะยืนอยู่ข้างนาย ฟังรสชาติชีวิตของนาย ทั้งยังใช้วิธีของเขาแก้ความทุกข์ในใจ แบ่งปันความสุข ไม่อย่างนั้นแล้วเมื่อใดที่ทุกชีวิตสับสน มองไม่เห็นความหวังและไม่มีใครเข้าใจพวกเขาแล้วนั้น จะเดินบนทางแห่งความอับจนได้ง่ายมาก”
“ถะ…ถ้าอย่างนั้นทุกคนขอตัวเองแล้ว ก็แสดงว่าพระพุทธไม่มีประโยชน์แล้วหรือ?” ลิงถามอย่างกังวล
ฟางเจิ้งหัวเราะเสียงดัง “ทุกคนต่างขอตัวเองแล้ว โลกก็คือ
