ือขวางข้ามสามมณฑลทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เรียกรวมกันว่าพื้นที่ภูเขาส่วนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ทางเหนือเริ่มจากตีนเทือกเขาหวานต๋า ทางใต้ยาวไปจนถึงภูเขาเหลาเถี่ยเทือกเขาเชียนซาน ยาวประมาณ1300 กิโลเมตร ตะวันออกและตกกว้างประมาณ400 กิโลเมตร เป็นต้นแม่น้ำยาลวี่ แม่น้ำถูเหมินและแม่น้ำซงฮวา
วัดแสงตะวันรอนตั้งบนเทือกเขาฉางไป๋ในความหมายกว้าง อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของมณฑลจี๋หลิน ถ้าฟางเจิ้งจะไป หากนั่งรถต้องใช้เวลาสองวันสองคืน ถ้านั่งรถไฟความเร็วสูงจากเมืองเฮยซานไปเมืองจี๋หลิน นั่นก็จะเร็ว แต่ว่าก็ต้องจ่ายมากกว่า…
ฟางเจิ้งนั่งอ่านบัตรเชิญอยู่หน้าประตูวัดด้วยหน้ากลัดกลุ้ม อย่าว่าแต่รถไฟความเร็วสูงเลย แค่ค่ารถยนต์ยังไม่พอ!
ขณะฟางเจิ้งกำลังกลัดกลุ้มนั้น พลันได้ยินเสียงดังข้างหู “นี่มันบัตรเชิญจากวัดแสงตะวันรอน?”
ฟางเจิ้งอึ้งงัน เงยหน้าขึ้นก็พบเด็กสาวคนหนึ่งกำลังถลึงตาโตใสแป๋ว มองบัตรเชิญในมือฟางเจิ้งด้วยความแปลกใจ เด็กสาวคนนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้า เธอคือโอวหยางเฟิงหวาลูกสาวนักเขียนพู่กันจีนโอวหยางหวาไจที่เคยประลองศิลปะพู่กันจีนกับฟางเจิ้งในตอนนั้น เธอไว้ผมเปียหางม้าง่ายๆ สวมเสื้อเชิ้ตสีเหลือง กางเกงยีนเจ็ดส่ว
