น ดวงตาโตสว่างไสว แพขนตายาวมาก เป็นประกายวิบวับๆ ดึงดูดคนอย่างยิ่ง
“อมิตาพุทธ ที่แท้ก็สีกาโอวหยาง” ฟางเจิ้งยืนขึ้นประนมสองมือกล่าวทักทาย
“บ่ะ ไต้ซือ ท่านเกรงใจไปแล้ว หัวโบราณจังเลยนะคะ ท่านที่ฉันจำได้ไม่ใช่แบบนี้นี่” โอวหยางเฟิงหวากะพริบตาโตด้วยท่าทีขบขัน
ฟางเจิ้งยิ้มแล้วถามกลับ “แล้วอาตมาในสายตาสีกาเป็นแบบไหน?”
“ถึงจะดูโบราณอยู่บ้าง แต่ก็เป็นคนที่น่าสนใจมาก อย่างน้อยก็ไม่หัวโบราณ” โอวหยางเฟิงหวาอยากบอกมากว่าเจิดจรัส เท่และมีไหวพริบนิดๆ ทว่ากลัวว่าพูดไปแล้วฟางเจิ้งจะไม่พอใจ เลยเปลี่ยนคำ
ฟางเจิ้งยิ้มเล็กน้อย เขาคัดค้านคำวิจารณ์ของโอวหยางเฟิงหวาไม่ได้จริงๆ เพราะเขาไม่ใช่คนหัวโบราณโดยแท้จริง ต่อหน้าคนเป็นไต้ซือ ลับหลังคนเป็นคนปกติ แถมยังเป็นหัวโจกทำเรื่องซุกซนก่อกวนไม่น้อย
“ขอบคุณที่สีกาชม” ฟางเจิ้งตอบกลับ
“อย่าขอบคุณไปมาเลยค่ะ แล้วก็อย่าเรียกฉันว่าสีกาด้วย พวกเราสนิทกันขนาดนี้แล้ว ท่านเรียกชื่อฉันก็พอ ฉันโอวหยางเฟิงหวา ทุกคนเรียกว่าฉันว่าเฟิงหวา” โอวหยางเฟิงหวาพูดด้วยท่าทีขำขัน
ฟางเจิ้งตรึกตรองแล้วก็ยังตอบไปว่า “สวัสดีสีกาโอวหยาง”
………………………
