บอลอีก ฉันจะต่อยแกให้ตาย จะปิดทางจนแกเล่นไม่ได้เลย!”
หลู่เจิ้งเล่นบาสได้อย่างราบรื่น แถมอารมณ์ส่วนตัวยังฮึกเหิมขึ้นมา เหมือนหาความรู้สึกในตอนนั้นพบ จึงหัวเราะเสียงดังบอกว่า “เจ้าโง่ เก่งจริงก็ลองดู!”
“ใช่! เก่งจริงก็ลองดู! แม่ง เล่นบาสนายวิ่งเร็ว แต่เรื่องต่อยตีฉันจะต่อยแกสักสองที!” เฉินเหว่ยหมุนแขนพลางมาอยู่ข้างหลังหลู่เจิ้ง ยิ้มเอ่ยด้วยความอวดดี
หวังคุนมองค้อน ยกนิ้วกลางให้พร้อมตะโกนเสียงดัง “เข้ามา!”
เปิดบอลต่อ!
ไกลออกไป ซูอวิ๋นกับหลู่ฮุยร้องไห้กอดกันเป็นก้อนแล้ว
ซูอวิ๋นร้องตลอดเวลาว่า “หลู่ฮุย คุณดูเร็ว เสี่ยวเจิ้งลงตึกมาแล้ว!”
“หลู่ฮุย คุณดูเร็ว เสี่ยวเจิ้งลงสนามแล้ว เขาไม่ปฏิเสธด้วย! เขาจับลูกบาสแล้ว!”
“หลู่ฮุย คุณว่าเสี่ยวเจิ้งจะเป็นอันตรายไหม? จะถูกชนล้มรึเปล่า? จะ…”
“หลู่ฮุย คุณดูเร็ว เสี่ยวเจิ้งข้ามคนไปแล้ว!”
“เฮ้ย หลู่ฮุย เสี่ยวเจิ้งทำฟาวล์”
“เฮ้ย หลู่ฮุย คุณดูเร็ว เสี่ยวเจิ้งหัวเราะแล้ว! หัวเราะแล้วดูดีจริงๆ! ลูกชายฉันหล่อจริงๆ ฮ่าๆ…”
“หลู่ฮุย ลูกด่าคนแล้ว ฮ่าๆ…เขาด่าคนแล้ว! ฮ่าๆ…”
“หลู่ฮุย ลูกบุกแล้ว บุกแล้ว สู้ๆ!”
………..
หลู่ฮุยฟังซูอวิ๋นพูดอย่างตื่นเต้น พลางมองหยดน้ำตาที่
