ต่มอง ต่างกันแบบนี้…ผมกลัว…”
“ฉันเชื่อเสี่ยวเจิ้ง” ซูอวิ๋นพูดอย่างแน่วแน่
หลู่ฮุยถอนหายใจ ก่อนหมุนตัวทำท่าจะออกไป
“คุณจะไปไหน?” ซูอวิ๋นถาม
หลู่ฮุยมองซูอวิ๋นทีหนึ่ง “ออกไปเดินเล่น…”
ครั้งก่อนหลู่ฮุยก็พูดแบบนี้ แต่ออกไปไล่คน ครั้งนี้ซูอวิ๋นเป็นตายอย่างไรก็ไม่เห็นด้วย แต่หลู่ฮุยดึงดันจะไป เธอจึงขวางไม่ได้ ได้แต่โกรธและร้อนใจ ทำอะไรไม่ได้เลย
“หยุดๆๆ…อาคนนั้นมาอีกแล้ว!” ขณะกำลังเล่นบาสกันบนสนาม พลันมีคนตะโกนเสียงดัง
พวกหวังคุนและเฉินเหว่ยหยุดในทันที มองหลู่ฮุยซึ่งกำลังเดินมาด้วยสีหน้าจนปัญญาและไม่พอใจ
บนตึก หลู่เจิ้งขมวดคิ้ว มีประกายความเศร้าบางๆ วูบผ่านในดวงตา…
ตอนนี้เอง หลู่ฮุยหันไปมองหลู่เจิ้งบนตึกเล็กน้อย จากนั้นหมุนตัวเดินไปทางสนามบาส
“คุณอา พวกเรามาเล่นบาส อาไม่ต้องมาดูพวกเราก็ได้มั้ง?” หวังคุนหมดคำจะพูดนิดๆ แล้ว
หลู่ฮุยไม่ตอบอะไร แต่ตอนใกล้จะถึงสนามบาสกลับเดินไปอีกด้าน พูดขึ้นเรียบๆ ว่า “ฉันมาซื้อบุหรี่ เกี่ยวอะไรกับพวกแก?”
พูดจบหลู่ฮุยก็เดินไป…
พวกหวังคุนกับเฉินเหว่ยชะงักอยู่กับที่ เฉินเหว่ยเกาหัวพูดว่า “หมายความว่าไง?”
“เจ้าโง่! ความหมายคือเขาไม่สนที่เราเล่นบาส! ไอ้บ้า! ม
