พวกเด็กสาวยืนอยู่ด้านข้างด้วยหน้าตาตื่นเต้น ในมือถือขนม แบ่งออกเป็นสองฝ่าย กำลังพูดอะไรกันเบาๆ มีเด็กสาวผู้อ่อนโยนคนหนึ่งช่วยพวกผู้ชายรับเสื้อผ้ามาวางรวมกัน และคอยเฝ้าให้อย่างระมัดระวัง
เด็กสาวที่มีนิสัยหยาบหน่อยตะโกนเป็นพักๆ “สู้ๆ!”
จากนั้นดึงดูดสายตาต่างเพศมาไม่ได้น้อย พวกผู้ชายต่างฮึกเหิมเหมือนฉีดเลือดไก่เพราะเสียงตะโกนนี้ เฝ้ารอให้การต่อสู้เริ่มขึ้นเร็วๆ จะได้แสดงฝีมือ ให้พวกสาวๆ หลงใหล แล้วโอบพาสาวกลับบ้าน
ตอนนี้เอง หมาป่าเดียวดายพูดขึ้นมา “อาจารย์ ท่าทางเจ้าพวกนี้ดูคุ้นตามากเลย”
“นายเคยเห็นเหรอ” ฟางเจิ้งงุนงง หมาป่าเดียวดายอยู่บนเขามาชั่วชีวิต จะเคยเห็นคนข้างนอกได้หรือ? นี่มันมหัศจรรย์ไปแล้ว
หมาป่าเดียวดายส่ายหน้าตอบ “ไม่เคยอยู่แล้ว แต่สีหน้าท่าทางพวกเขาคุ้นตามาก เริ่มฤดูใบไม้ผลิทุกปี ตอนที่ฝูงวัวป่าแย่งคู่กัน ไอ้บ้ากามพวกนั้นก็เป็นแบบนี้กันหมด แต่ละตัวอยากจะชนคู่ต่อสู้ทั้งหมดให้ตายต่อหน้าวัวตัวเมียใจจะขาด ศิษย์ชอบดูการต่อสู้แบบนี้ที่สุด ทุกครั้งที่สู้กันจะมีหนึ่งถึงสองตัวพิการ แล้วจากนั้นก็จะได้กินมื้อใหญ่กัน”
ฟางเจิ้ง “…”
ฟางเจิ้งไม่ถือว่าเข้าใจบาสเกตบอลมากนัก ตอนเรียนเคยดูและเคยจับบาสมา
