หลายครั้ง ต่อมาเพราะไม่ค่อยชำนาญเลยไม่ก้าวหน้า จึงถอยไปแนวหลังเป็นกองเชียร์แทน
ตอนนี้เห็นสนามบาสอีกครั้ง เห็นร่างเด็กวัยรุ่นเหล่านี้ ฟางเจิ้งเกิดความรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปในอดีต เดินมาอยู่รอบนอกสนามบาสโดยไม่รู้ตัว ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสบายๆ คอยดูอยู่เงียบๆ
การมาของฟางเจิ้งดึงดูดสายตาของพวกเด็กหนุ่มเด็กสาว เสื้อผ้าแบบนี้กับหมาป่าสีขาวตัวใหญ่ดูเด่นตาเกินไปจริงๆ พวกเด็กสาวไม่กล้าเข้าใกล้ฟางเจิ้งกับหมาป่าเดียวดาย เอาแต่มองจากไกลๆ พูดคุยอะไรกันเงียบๆ…
“หลวงจีนหล่อได้ขนาดนี้เลยเหรอ…”
“ฉันไม่ชอบหัวโล้นเลย เธอดูสิ หัวเขาสะท้อนแสงด้วย แต่ว่า…หัวโล้นแบบนี้มองแล้วสบายใจจัง”
“รู้สึกว่าสงบและสง่างามมาก บนโลกมีคนแบบนี้ด้วย? นี่ใช่หลวงจีนจริงๆ รึเปล่า”
“ไม่รู้ดิ ชุดสวยมาก”
“นั่นหมาป่าหรือหมา?”
“หมามั้ง น่าจะไม่มีใครกล้าพาหมาป่าเข้าเมืองหรอก”
“ก็ใช่…แต่ดูน่ากลัวนิดๆ นะ ตัวใหญ่เกิน ถ้าเกิดมันกัดสักที…”
แม้พวกเด็กสาวจะคุยกันเสียงเบา แต่ฟางเจิ้งกลับฟังเข้าใจ เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าคนอยู่ใกล้เคียงภูเขาเอกดรรชนีชินกับหมาป่าเดียวดาย จึงย่อมไม่กลัวมันและไม่เป็นไร แต่ถ้าคนรู้ว่ามันเป็นหมาป่านั่นก็เป็นปัญหาแล้ว คิดได้ดังนั้นฟางเจ
