ิ้งเลยแอบเตะหมาป่าเดียวดายที่กำลังขยับไปมาอยู่ข้างๆ “จิ้งฝ่า ส่ายหาง”
“ทำไมเหรอ?” บางครั้งตอนที่หมาป่าเดียวดายดีใจเป็นพิเศษมันจะส่ายหาง แต่หลังจากเห็นสุนัขพวกนั้นในหมู่บ้านส่ายหางทั้งวันแล้ว มันก็ไม่ส่ายหางอีก เพราะรู้สึกว่าทำแบบนั้นลดราคาตัวเองลงมาก…มันคือหมาป่าตัวผู้ที่เคยเป็นจ่าฝูงหมาป่ามาก่อน! จะไปเหมือนหมาพวกนั้นได้อย่างไร
“ถ้านายไม่อยากถูกขังอยู่ในลังก็ส่ายหางซะ อีกอย่างตอนเจอคนให้ทำตัวโอนอ่อนหน่อย ที่นี่คือใต้ภูเขา หมาเป็นที่นิยมมากกว่าหมาป่า” ฟางเจิ้งกล่าว
“ศิษย์รู้สึกว่าส่ายหางมันดูโง่มาก” หมาป่าเดียวดายพูด
“นายโง่ไม่โง่ไม่เกี่ยวกับส่ายหาง…”
“อาจารย์ ท่านกำลังบอกว่าศิษย์โง่มาตลอดรึเปล่า?”
“เปล่า จริงๆ แล้วอาตมาอยากจะบอกว่าตอนนายส่ายหางดูเท่มาก”
“จริงเหรอ?”
“แน่นอน…” ฟางเจิ้งพยักหน้าอย่างมั่นใจมาก เพียงแต่ไม่ได้เอ่ยประโยคหลังที่ว่า ‘เทียบกับหมาพวกนั้นแล้วเท่มาก’ ก็เท่านั้น
ผลคือหมาป่าเดียวดายได้ยินแบบนั้นก็ดีใจ ส่ายหางขึ้นมา
พวกเด็กสาวที่อยู่ไกลๆ เห็นดังนั้นเลยซุบซิบกันอีกครั้ง
“เธอดูสิ มันส่ายหางแล้ว! ฉันได้ยินว่าหมาป่าไม่ส่ายหาง หมาถึงจะส่ายหาง”
“ฉันก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน จิ๊ๆ…ข
