ขณะเดียวกันในใจก็เกิดความยำเกรง พวกเด็กสาวอ้อมหมาป่าเดียวดายไปตามจิตใต้สำนึก ไม่กล้าเข้าใกล้
แต่พวกเด็กหนุ่มเดินผ่านข้างหมาป่าเดียวดายเพื่อแสดงความกล้าหาญของตนให้เด่นชัด ทว่าฟางเจิ้งพบว่าตอนที่พวกเด็กหนุ่มวิ่งผ่าน ในแววตามีประกายวาววับซ่อนไว้ เห็นได้ว่าคงจะกลัว แต่ก็ยังฝืนเพื่อรักษาหน้า…
ฟางเจิ้งปลงอนิจจังอย่างยิ่งในใจกับเรื่องนี้ เพราะแต่ก่อนเขาก็เคยทำเรื่องคล้ายๆ แบบนี้มาแล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าเด็กสาว เด็กหนุ่มเหมือนจะไม่มีทางมีศัตรูที่เอาชนะไม่ได้ แม้จะถูกต่อยจนจมูกเขียวหน้าบวมก็ยังสร้างผลงานครั้งใหญ่ จากนั้นวิ่งกลับไปคุยโม้ถึงความกล้าหาญของตน จนกระทั่งออกจากโรงเรียน ฟางเจิ้งถึงรู้ว่าพวกผู้หญิงมองการกระทำแบบนั้นไปอีกแบบจริงๆ เมื่อก่อนมองด้วยสายตาที่มองคนปกติ แต่จากนั้นมาก็มองด้วยสายตาคล้ายมองคนโง่…
แต่วัยรุ่นก็แบบนี้ เคยแสร้งทำเก่ง เคยโง่ เดินบนเส้นทางไม่ว่าถูกหรือผิด สุดท้ายทั้งหมดจะกลายเป็นช่วงเวลาและความทรงจำงดงามช่วงหนึ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต เขางดงามเพราะวัยหนุ่มสาว และลืมยากเพราะเหลาะแหละไม่รู้จักความทุกข์ เมื่อก้าวเข้าสู่สังคม จะมีสักกี่คนที่ไม่สวมหน้ากากและใช้ชีวิตต่อไปแบบสบายๆ เหมือนต
