หลินจื้อเฉิงได้ยินดังนั้นก็รีบเบรก ไม่กล้าเดินไปในภูเขาแล้ว แต่เดินไปทางขวา
“ศิษย์เอ๋ย ภูเขาอันตรายเป็นเรื่องปกติมาก ลืมงูพิษตัวใหญ่ทางขวาเมื่อกี้ไปแล้วเหรอ?” ฟางเจิ้งกล่าว
หลินจื้อเฉิงเบรกอีกรอบ ก่อนจะวิ่งไปทางซ้ายด้วยความจนปัญญา
“งูเหลือมนั่นร้ายกาจจริงๆ แต่อินทรีทางซ้ายก็ร้ายเหมือนกัน กรงเล็บแทบจะเปิดกลางกระหม่อมงูพิษอยู่แล้ว จับหนูอะไรก็แม่นยำ เห็นว่าฉีกอกกรีดท้อง กลิ่นคาวเลือดแรงมากเลย” เด็กแดงพูด
หลินจื้อเฉิงเบรกอีกครั้ง หน้าหลังซ้ายขวาสี่ทิศ หลังซ้ายและขวาไปไม่ได้ ข้างหน้าที่เหลือมีเพียงหลวงจีน จึงทำท่าจะตามไป
ได้ยินฟางเจิ้งบอกว่า “ศิษย์ระวังหน่อย ข้างหน้ามีหมูป่า เจ้าพวกนี้แยกแยะดีชั่วไม่ได้ ถ้ามันเห็นเข้าเมื่อไหร่จะถูกโจมตี เจ้าพวกนี้จะวิ่งเข้ามา เอาหัวชนทีวัวตัวหนึ่งตายได้เลย”
หลินจื้อเฉิงแข็งค้างอยู่กับที่อีกครั้ง เขาพบสิ่งที่น่าเศร้าคือแม้ฟ้าจะกว้างใหญ่ แต่ไปไหนก็ต้องตาย!
“อาจารย์ เร็วๆ นี้มีคนล่าสัตว์เยอะมาก พวกเราไม่มีทางดูแลไหว ถ้าเกิดมีคนผ่านมา จิ๊ๆ…” เด็กแดงพูด
“เฮ้อ อาจารย์เป็นกังวลมากเลย บางคนจิตใจต่ำช้า จับสัตว์ไม่ฆ่า แต่เอามาทรมานเล่นต่างๆ นานา เล่นจนตายแล้วถึงกิน นี่มัน
