เกินไปจริงๆ” ฟางเจิ้งว่าตอบ
ได้ยินดังนั้น หลินจื้อเฉิงพลันนึกขึ้นได้ เหมือนว่าเขาจะมีนิสัยแบบนี้! ช่วงแรกๆ เคยจับเม่น เขาใช้คีมดึงหนามเม่นออกมาทีละอันเพื่อเล่นสนุก! เขาชอบเห็นอาการตอนเม่นเจ็บปวด…และยังมีกวางตัวนั้นที่จับมา เขาชอบยืนอยู่บนตัวกวาง กวัดแกว่งตะบอง ตีเขากวางให้หัก ฟังเสียงแตกหักและเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอันไพเราะนั้น
ถ้าเกิดเรื่องนี้กับตัวเขา…เขารู้สึกขนลุกไปทั้งตัว หวาดกลัว! หวาดกลัวอย่างยิ่ง!
ถ้าไม่ได้เปลี่ยนตำแหน่งตรึกตรองดู ก็จะไม่มีวันรู้ซึ้งวิธีแสวงหาความสุขที่ว่านี้ ไม่รู้การสร้างความเจ็บปวดและหวาดกลัวอย่างยิ่งกับสัตว์…
เขาไม่รู้ว่าความหวาดกลัวนั้นมากมายแค่ไหน แต่ก่อนหน้านี้ตอนที่เผชิญหน้ากับหม้อต้มน้ำร้อนของหลินเหล่ย เขาเกือบจะสิ้นหวังแล้ว ตอนนี้ความรู้สึกนั้นก็ยังคงติดค้างอยู่! ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านและอารมณ์ไม่ยอมแพ้ในความสิ้นหวังวนเวียนในใจอีกครั้ง เขารู้แล้ว ก่อนหน้านี้เขาผิดจริงๆ!
เห็นฟางเจิ้งกับเด็กแดงกำลังจะหายเข้าไปสุดป่า รู้สึกถึงความเงียบสงบของป่าไม้ ราวกับว่าในเงามืดทั้งหมดซ่อนอันตรายเอาไว้ จะมีหมาป่าดุร้ายพุ่งออกมาโจมตีเขาได้ตลอดเวลา หลินจื้อเฉิงตกใจจนหดตัวเป็น
