ก้อน ไม่รู้ว่าควรจะไปที่ใด
แต่ห่างไปไม่ไกลนัก ข้างหลังพุ่มไม้ ฟางเจิ้งกับเด็กแดงนั่งยองอยู่ตรงนั้น กำลังแอบมองทุกอย่าง
“อาจารย์ วิธีของท่านไม่ได้เรื่องเลย เจ้านี่เหมือนจะไม่ได้สำนึกผิด ถ้าไม่อย่างนั้นท่านอย่าสนใจเขาเลย นี่คือกรรมที่เขาก่อ ตายก็ตายไปเถอะ” เด็กแดงพูด
ฟางเจิ้งกลับไม่พูดอะไร แต่ท่องเสียงเบา “ห้า สี่ สาม สอง…”
คำว่าหนึ่งยังไม่ทันเอ่ย เด็กแดงกำลังจะเยาะเย้ย แต่เห็นหลินจื้อเฉิงพลันลุกขึ้นพุ่งเข้ามา วิ่งไปพลางร้องไปพลาง “ไต้ซือ ผมเข้าใจแล้ว ผมยอมบริจาคทรัพย์สินทั้งหมด ผมยอมไปมอบตัว! สิ่งที่ผมเคยทำไปไม่ใช่คนจริงๆ ผมยอมรับโทษ!”
คำเย้ยเยาะที่มาถึงริมฝีปากเด็กแดงเปลี่ยนไปในฉับพลัน “อาจารย์ ยอดเยี่ยม!”
ฟางเจิ้งยิ้มน้อยๆ กล่าว “อมิตาพุทธ ถ้าไม่ยอดเยี่ยมจะเป็นอาจารย์นายได้ยังไง?”
“อาจารย์ ท่านถ่อมตัวหน่อยไม่ได้รึ?”
“อาจารย์ถ่อมตัวมากแล้ว ถ่อมตัวเกินไปนั่นคือเสแสร้ง” ฟางเจิ้งตอบ
เด็กแดงคิดในใจ ‘หน้าไม่อายจริงๆ!’
ตอนนี้เอง เจ้ากระรอกวิ่งกลับมา พูดขึ้นว่า “อาจารย์ สามคนนั้นยังค้นหาอยู่ใกล้ๆ หาละแวกนี้หมดแล้ว แต่มุมทางตะวันออกเฉียงเหนือยังไม่ได้หา…”
ฟางเจิ้งพยักหน้าบอก “ทำดี อาจารย์รู้แล้ว”
ระหว่างพูดอ
