ยู่นี้ หลินจื้อเฉิงตามมาแล้ว คุกเข่าบนพื้น ตะโกนต่อไปว่า “ไต้ซือ ผมยอมบริจาคทรัพย์สินทั้งหมด ผมยอมไปมอบตัว! ได้โปรดไต้ซือให้โอกาสผมสำนึกผิดด้วย!”
“ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ประสกก็ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือเถอะ ถึงที่นั่นแล้วจะคืนร่างคนเอง จำคำที่พูดไว้ด้วย ฟ้าดินกว้างใหญ่ โกหกมีราคาที่ต้องจ่าย” ฟางเจิ้งเอ่ยจบก็จากไปอย่างวางก้าม
หลินจื้อเฉิงได้ยินแบบนั้นก็รีบขอบคุณติดต่อกัน ก่อนจะวิ่งจากไป! ตอนนี้เขาไม่อยากเป็นนกฮาเซลเกราซ์อีกแม้แต่วินาทีเดียว!
หลินจื้อเฉิงมาถึงทางตะวันออกเฉียงเหนือ ขณะอยากพูดบางอย่าง กลับรู้สึกแต่ว่าคันตามตัว ต่อมาการมองเห็นเริ่มยกระดับสูงขึ้นจึงรีบมองสองมือตัวเอง ปีกหายไปแล้ว กลายเป็นมือที่คุ้นตา! ในตอนนี้ หลินจื้อเฉิงร้องไห้แล้ว ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าการเป็นคนคือเรื่องที่ดีเพียงใด! ในใจพึมพำว่า ‘เป็นคนไม่ง่ายเลย จากนี้จะไม่ทำเรื่องสารเลวต่ำช้ากว่าเดรัจฉานอีกแล้ว…’
ในตอนนี้เอง เซี่ยเหมิ่งมาถึงพอดี พอเห็นหลินจื้อเฉิงก็ร้องด้วยความตกใจ “เถ้าแก่หลิน ทำไมคุณอยู่ตรงนี้? คุณไปไหนมา…”
“เซี่ยเหมิ่ง อย่าพูดอะไรเลย เอาเสื้อผ้าฉันมา บางเรื่องฉันก็ไม่อยากพูด นายอย่าถามเลย สรุปคือ…กลับกัน
