เถอะ ทุกอย่างจบแล้ว” หลินจื้อเฉิงกล่าว
หลินเหล่ยกับหลินอิ๋งได้ยินการเคลื่อนไหวทางนี้จึงวิ่งมาเช่นกัน ได้ยินหลินจื้อเฉิงว่าแบบนี้ หลินเหล่ยจึงพูดโดยจิตใต้สำนึกว่า “พี่ ไม่จับนกมังกรบินแล้วเหรอ ผมจะบอกให้นะ เมื่อกี้ผมจับมาได้ตัวหนึ่ง น่าเสียดายที่ถูกหลวงจีนสารเลว…”
ป้าบ!
หลินจื้อเฉิงใช้ฝ่ามือตบเข้าที่หัวหลินเหล่ย แค่นเสียงหึบอกว่า “จากนี้อย่าพูดถึงนกมังกรบินกับฉันอีก! แล้วก็นกฮาเซลเกราซ์ด้วย! รวมถึงไก่ด้วย! ใครพูดฉันจะจัดการคนนั้น!”
พูดจบหลินจื้อเฉิงสาวเท้ายาวเดินไป หลินเหล่ยกุมที่หัวพลางพูดด้วยสีหน้ามึนงง “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? พี่ พวกเราไม่ล่าสัตว์แล้วเหรอ? วันนี้ยังไม่ได้อะไรเลยนะ”
“ไม่ล่าแล้ว จากนี้ไม่ล่าแล้ว! แกก็ห้ามล่าด้วย”
“แต่ว่า พี่บอกว่าผู้ชายที่ไม่ล่าสัตว์ไม่ใช่ผู้ชายนี่?”
“ผู้ชายที่ล่าสัตว์เพื่อความสนุกคือเดรัจฉาน! แกอยากเป็นไหม”
“เอ่อ…พี่ พี่ด่าตัวเองแล้ว…”
……..
กลุ่มคนออกจากภูเขาไป ระหว่างทางกลับ หลินจื้อเฉิงยังคงเงียบไม่พูดจา ทำให้บรรยากาศอึดอัดนิดๆ เมื่อถึงเมืองเฮยซาน หลินจื้อเฉิงปิดบริษัททันที ทั้งยังแจกจ่ายเงินเดือนให้พนักงานทั้งหมด ก่อนบริจาคเงินที่เหลือทั้งหมดให้ก
